ജാതിയുടെ ഉന്മൂലനം (ഭാഗം മൂന്ന് )

Bodhi is publishing a Malayalam translation of Dr.B.R.Ambedkar's "Annihilation of Caste" that was produced by Frances Pritchett, Professor of Modern Indic Languages, Columbia University and the Columbia Center for New Media Teaching and Learning. The translation was done by Sharon Vinod. This article is the third one in a series of articles dealing with the translation of the manuscript. The previous articles in the series can be read here

1936 ലെ ലാഹോര്‍ ജാത്-പാത്-തോടക് മണ്ഡലിന്റെ വാര്‍ഷിക സമ്മേളനത്തില്‍ അവതരിപ്പിക്കാനായി ബി. ആര്‍ അംബേദ്‌കര്‍ തയ്യാറാക്കിയ പ്രസംഗത്തിന്റെ പൂര്‍ണ്ണരൂപം (ഭാഗം 3).

ജാതി സമൂഹവിരുദ്ധമാണ്

ഹിന്ദുക്കള്‍ പലപ്പോഴും പല സംഘങ്ങളുടെയും ഒറ്റതിരിഞ്ഞുള്ള നില്‍പ്പിനെ വിമര്‍ശിക്കുകയും സമൂഹവിരുദ്ധ മനോഭാവത്തിന്റെ പേരില്‍ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്. എന്നാല്‍ അവരില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന ജാതിവ്യവസ്ഥയിലും ഉള്ളത് ഇതേ സമൂഹവിരുദ്ധതയുടെ ആശയങ്ങളാണ് എന്ന കാര്യം അവര്‍ സൗകര്യപൂര്‍വ്വം മറക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ യുദ്ധത്തില്‍ (ഒന്നാം ലോക മഹായുദ്ധം) ജര്‍മ്മന്‍കാര്‍ ഇംഗ്ലീഷ്കാര്‍ക്കെതിരെ പകയുടെ ഗീതം പാടി ആസ്വദിക്കുന്ന അതെ അളവിലാണ് ഒരു ജാതി മറ്റൊരു ജാതിയുടെ നിന്ദാഗീതം ആസ്വദിക്കുന്നത്. ഹൈന്ദവ പുരാണങ്ങളും ഹിന്ദുക്കളുടെ സാഹിത്യകൃതികളും ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ അറിയാം, ഒരു ജാതിക്ക് കുലീന പാരമ്പര്യവും മറ്റൊന്നിന് നിന്ദ്യമായ ഉല്‍പ്പത്തിയും കല്‍പ്പിച്ചു നല്‍കുന്ന വംശാവലിയാണ് അവയിലൊക്കെയും. സഹ്യാദ്രിഖണ്ഡം അത്തരത്തില്‍ കുപ്രസിദ്ധമായ സാഹിത്യങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ്. ഈ സമൂഹവിരുദ്ധത ജാതീയതയില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നതല്ല. അത് പിന്നെയും ആഴത്തില്‍ ഇറങ്ങി ഉപജാതികളുടെ പരസ്പരബന്ധത്തെയും വിഷലിപ്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ ദേശത്ത് ബ്രാഹ്മണവിഭാഗത്തില്‍ തന്നെ ഗോലകബ്രാഹ്മണര്‍ ദോരുകബ്രാഹ്മണര്‍ കരടബ്രാഹ്മണര്‍ ചിത്പവനബ്രാഹ്മണര്‍ എന്നിങ്ങനെ പല ഉപവിഭാഗങ്ങളുണ്ട്. ഈ ഉപവിഭാഗങ്ങള്‍ക്കിടയിൽ വർത്തിക്കുന്ന സാമൂഹവിരുദ്ധത കീഴ്ജാതികളോട് ബ്രാഹ്മണകുലം കാട്ടുന്ന സമൂഹവിരുദ്ധതയുടെ അത്രതന്നെ ശക്തമാണ്. ഇതില്‍ വിചിത്രമായി ഒന്നുമില്ല. ഒരു ഗണത്തിന് സ്വന്തം താല്പര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവുകയും, അത് സംരക്ഷിക്കാന്‍ മറ്റു ഗണങ്ങളോടുള്ള സമ്പര്‍ക്കം പൂര്‍ണ്ണമായും അടച്ചു കളയുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ സമൂഹവിരുദ്ധതയുടെ മനോഭാവമാണ് നിലനില്‍ക്കുന്നത്. ഈ സമൂഹവിരുദ്ധ മനോഭാവം, സ്വന്തം താല്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാന്‍ കാട്ടുന്ന വ്യഗ്രത, വിവിധ ജാതികള്‍ക്കിടയില്‍ രാജ്യങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ എന്നതുപോലെ നിലനില്‍ക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണരുടെ പ്രാഥമികമായ ആവശ്യം അവരുടെ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ അബ്രാഹ്മണരില്‍ നിന്നും സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണ്; അബ്രാഹ്മണരുടെത് മറിച്ചും. ഹിന്ദുക്കള്‍, അതുകൊണ്ട് തന്നെ, വിവിധ ജാതികളുടെ ഒരു പട്ടിക മാത്രമല്ല, സ്വാര്‍ത്ഥതാല്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കാന്‍ യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന വിവിധസംഘങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടം കൂടിയാണ്. ജാതീയതയ്ക്ക് പരിതാപകരമായ മറ്റൊരു പ്രകൃതി കൂടിയുണ്ട്. ഇന്നത്തെ ഇംഗ്ലീഷ്കാരുടെ പൂര്‍വ്വികര്‍ റോസ് യുദ്ധത്തിലും ക്രോംവെല്ലിയന്‍ യുദ്ധത്തിലും ഒരു ഭാഗത്ത് അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് നിന്ന് പോരാടി. എന്നാല്‍ അവരുടെ പിന്മുറക്കാര്‍ മറ്റു ഭാഗം ചേര്‍ന്ന് നിന്നവരോട് ശത്രുത വച്ചു പുലര്‍ത്തുക ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ആ വിദ്വേഷം അവര്‍ മറന്നുകളഞ്ഞു. പക്ഷെ, പൂര്‍വ്വികരായ ബ്രാഹ്മണര്‍ ശിവാജിയോട് കാട്ടിയ അധിക്ഷേപം അബ്രാഹ്മണര്‍ക്ക് ഇന്നും മറക്കാനോ പൊറുക്കാനോ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇന്നത്തെ കയസ്തര്‍ക്ക് തങ്ങളുടെ പൂര്‍വ്വികര്‍ ഏറ്റ അപമാനത്തെ പ്രതി ബ്രാഹ്മണരോട് പൊറുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെയൊരു വ്യത്യാസം? ഇതു ജാതിവ്യവസ്ഥ മൂലമാണ് എന്നത് വ്യക്തമാണ്. ജാതിയും ജാതിചിന്തയും കുടിപ്പക അല്‍പ്പം പോലും പച്ചപ്പ്‌ നശിപ്പിക്കാതെ മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളില്‍ നിലനിര്‍ത്തുകയും, സഹാനുഭാവത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

ജാതി സംസ്ക്കാരവ്യാപനത്തെ തടയുന്നു

ബഹിഷ്ക്കൃതര്‍, ഭാഗികമായി ഉള്‍പ്പെടുത്തിയവര്‍ തുടങ്ങിയവയെ പറ്റി അടുത്തകാലത്ത് നടന്ന ചര്‍ച്ചകള്‍ ഭാരതത്തിലെ ആദിവാസി ഗോത്രങ്ങളുടെ അവസ്ഥ വെളിച്ചത്ത് കൊണ്ടുവരുന്നു. 13 ദശലക്ഷത്തില്‍ കുറയാതെയുണ്ട് അവരുടെ അംഗസംഖ്യ.

ആദിവാസികളെ നവീകരിക്കുക എന്നാല്‍ അവരെ തങ്ങളില്‍ ഒരുവനായി കണക്കിലെടുക്കുകയും, അവര്‍ക്കിടയില്‍ ജീവിക്കുകയും, സാഹോദര്യഭാവം പുലര്‍ത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ചുരുക്കത്തില്‍ അവരെ സ്നേഹിക്കുക എന്നതാണ്. എങ്ങനെയാണ് ഒരു ഹിന്ദുവിന് ഇതു ചെയ്യാന്‍ സാധിക്കുക? അവരുടെ ജീവിതം തന്നെ ജാതീയത നിലനിർത്തിപ്പോരാനുള്ള ഉദ്വേഗഭരിതമായ ഉദ്യമമാണ്. എന്ത് വിലകൊടുത്തും സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഒരു അമൂല്യനിധിയാണ് അവര്‍ക്ക് ജാതി. വേദകാലത്തെ അനാര്യന്മാരുരുടെ ബാക്കിപത്രമായ ആദിവാസികളുമായി ചേർന്ന് അവരോടൊപ്പം ജീവിച്ച് ആ ബോധം കളഞ്ഞുകുളിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് സാധിക്കില്ല.

അവരെ ഭരണഘടനയുടെ പരിധിയില്‍ നിന്ന് ഒഴിവാക്കിയതിലെ ന്യായാന്യായങ്ങളുടെ ചോദ്യം നിലനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ചില വസ്തുതകള്‍ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആയിരത്തിലേറെ വര്‍ഷം പഴക്കമുള്ള സാംസ്ക്കാരിക ഔന്നത്യത്തില്‍ അഭിമാനം കൊള്ളുന്ന നമ്മുടെ നാട്ടില്‍, ഈ ആദിവാസി സമൂഹങ്ങള്‍ അവയുടെ പ്രാകൃതവും അപരിഷ്കൃതവുമായ ജീവിതനിലവാരത്തില്‍ത്തന്നെ ഇന്നും നിലനിന്നു പോരുന്നു.അവര്‍ ഇന്നും പ്രാകൃതാവസ്ഥയില്‍ കഴിയുന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല, അവരില്‍ ചിലര്‍ കുറ്റവാളികള്‍ എന്ന് മുദ്ര ചെയ്യപ്പെടാവുന്ന ഉദ്യമങ്ങളുമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. ഭാരതത്തിന്‍റെ സാംസ്ക്കാരിക ഉന്നതിയുടെ നടുവില്‍ പതിമൂന്നു ദശലക്ഷം മനുഷ്യര്‍ വന്യമായ ജീവിതാവസ്ഥയില്‍ ജന്മനാ കുറ്റവാളികളുടെ ജീവിതം നയിക്കുന്നു! ഹിന്ദുക്കള്‍ക്ക് ഇതില്‍ യാതൊരു ലജ്ജയും ഇന്നുവരെ തോന്നിയിട്ടില്ല. എന്റെ കാഴ്ച്ചപ്പാടില്‍ ഇത്തരം ഒരു പ്രതിഭാസം ഒരു സമാനതകളും ഇല്ലാത്തതാണ്. എന്താണ് ഇങ്ങനെയൊരു ലജ്ജാവഹമായ അവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം? എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ ആദിവാസി സമൂഹത്തെ സാംസ്ക്കാരികമായി ഉയര്‍ത്തുന്നതിനും ശ്രേഷ്ഠമായ ജീവിതം നയിക്കാന്‍ സഹായിക്കുന്നതിനും ഉദ്യമങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടാവാത്തത്? ജന്മസിദ്ധ മൂഢത്വം കൊണ്ടാവും ഹിന്ദുക്കള്‍ ഇതിന് ഉത്തരം നല്കുക. അവരെ സാംസ്കാരികമായി ഉയര്‍ത്താന്‍, അവര്‍ക്ക് വേണ്ട ആരോഗ്യ പരിരക്ഷ നല്‍കാന്‍, നവീകരിക്കാന്‍ ഉദ്യമങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെ തങ്ങള്‍ നടത്തിയിട്ടില്ല എന്ന വസ്തുത ഹിന്ദുക്കള്‍ അംഗീകരിക്കില്ല. ക്രിസ്ത്യന്‍ മിഷനറിമാര്‍ അവര്‍ക്കിടയില്‍ നടത്തുന്ന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഒരു ഹിന്ദുവിന് നടത്താന്‍ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായാല്‍ തന്നെ അതിന് അവര്‍ക്ക് സാധിക്കുമോ? സാധിക്കില്ല എന്ന് ഞാന്‍ പറയുന്നു. ആദിവാസികളെ നവീകരിക്കുക എന്നാല്‍ അവരെ തങ്ങളില്‍ ഒരുവനായി കണക്കിലെടുക്കുകയും, അവര്‍ക്കിടയില്‍ ജീവിക്കുകയും, സാഹോദര്യഭാവം പുലര്‍ത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ചുരുക്കത്തില്‍ അവരെ സ്നേഹിക്കുക എന്നതാണ്. എങ്ങനെയാണ് ഒരു ഹിന്ദുവിന് ഇതു ചെയ്യാന്‍ സാധിക്കുക? അവരുടെ ജീവിതം തന്നെ ജാതീയത നിലനിർത്തിപ്പോരാനുള്ള ഉദ്വേഗഭരിതമായ ഉദ്യമമാണ്. എന്ത് വിലകൊടുത്തും സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഒരു അമൂല്യനിധിയാണ് അവര്‍ക്ക് ജാതി. വേദകാലത്തെ അനാര്യന്മാരുരുടെ ബാക്കിപത്രമായ ആദിവാസികളുമായി ചേർന്ന് അവരോടൊപ്പം ജീവിച്ച് ആ ബോധം കളഞ്ഞുകുളിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് സാധിക്കില്ല. മാനുഷികബോധം ഒരു ഹിന്ദുവിനെ പഠിപ്പിക്കാന്‍ ആവില്ല എന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നില്ല, പക്ഷെ ജാതിബോധം സംരക്ഷിക്കുക എന്ന കർമ്മബോധത്തെ അതിജീവിക്കാന്‍ മറ്റൊരു കർമ്മചിന്തയ്ക്കും കഴിയില്ല എന്നതാണ് ഇവിടെ പ്രശ്നം. വന്യതയെ വന്യതയായിത്തന്നെ ഈ സാംസ്ക്കാരിക പൈതൃകത്തില്‍ നിലനിര്‍ത്തിപ്പോരാന്‍, അതില്‍ യാതൊരു കുറ്റബോധവും തോന്നാതിരിക്കാന്‍ ഉള്ള യഥാർത്ഥ കാരണം ജാതി മാത്രമാണ്. ആദിവാസിജനത എന്നത് ഭാവിയിലെ വലിയൊരു അപകടമാണ് എന്ന് ഹിന്ദുക്കള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഈ ജനത വന്യതയില്‍ത്തന്നെ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഹിന്ദുക്കള്‍ക്ക് അപകടങ്ങള്‍ ഒന്നുംതന്നെയുണ്ടാവില്ല. എന്നാല്‍ അവരെ അഹിന്ദുക്കളുടെ വിശ്വാസങ്ങളിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ സാധിച്ചാല്‍ ഹൈന്ദവതയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രുക്കളായി മാറും. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാല്‍ ഹിന്ദുക്കള്‍ അവരുടെ ജാതിവ്യവസ്ഥയ്ക്കായിരിക്കണം നന്ദി പറയേണ്ടത്.

ജാതിയും പൊതുസംസ്ക്കാരത്തിന്റെ അനാവിര്‍ഭാവവും

ആദിവാസി സമൂഹങ്ങളെ സംസ്കൃതരാക്കാന്‍ യാതൊരു പ്രയത്നങ്ങളും ഹിന്ദുക്കളില്‍ നിന്ന് ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, താഴ്ന്ന ജാതിയിലുള്ളവര്‍ സാംസ്ക്കാരിക ശ്രേണിയില്‍ മുകളില്‍ വരുന്നതിനെ സവര്‍ണ്ണഹിന്ദുക്കള്‍ മനപ്പൂർവ്വം തടഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. രണ്ട് ഉദാഹരണങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടാം. ഒന്ന് സോണാര്‍ ജനതയുടെയും മറ്റൊന്ന് പത്താര്‍ പ്രഭുക്കന്മാരുടെയും. മഹാരാഷ്ട്രയിൽ അറിയപ്പെടുന്ന രണ്ട് സമുദായങ്ങളാണ് ഇവര്‍. മറ്റേതൊരു ജനതയെയും പോലെ ജീവിത നിലവാരം ഉയര്‍ത്താനുള്ള ആഗ്രഹത്തെ പ്രതി ചില ബ്രാഹ്മണാചാരങ്ങള്‍, ശീലങ്ങള്‍ തങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അവര്‍ നടപ്പില്‍ വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. സോണാര്‍ ജനത ദൈവദന്യ ബ്രാഹ്മണരെപ്പോലെ ധോത്തി ധരിക്കുകയും, “നമസ്ക്കാരം” ചെയ്യുകയും ചെയ്തു തുടങ്ങി. ബ്രാഹ്മണര്‍ മാത്രമായിരുന്നു അക്കാലത്ത് ഈ രീതിയില്‍ ധോത്തി ധരിക്കുകയും നമസ്ക്കാരം ചെയ്യുകയും ചെയ്തിരുന്നത്. ഈ അനുകരണവും സ്വയം ബ്രാഹ്മണമായ സംസ്ക്കാരം സ്വീകരിച്ചതും ബ്രാഹ്മണര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമായില്ല. പേശ്വരുടെ അധികാരത്തെ കൂട്ടുപിടിച്ച് അത്തരം നീക്കത്തെ മുളയിലെ നുള്ളിക്കളയുന്നതില്‍ ബ്രാഹ്മണര്‍ വിജയിച്ചു. ബോംബെയിലെ ഈസ്റ്റ്‌ ഇന്ത്യ കമ്പനിയുടെ കൌണ്‍സിലിനെക്കൊണ്ട് ഇതിനെതിരെ നിരോധനവിജ്ഞാപനം പുറപ്പെടുവിക്കാനും അവര്‍ക്ക് സാധിച്ചു. ഒരുകാലത്ത് വിധവാപുനർവിവാഹം പതാര്‍ പ്രഭുക്കന്മാരുടെ ജാതി സമ്പ്രദായത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണമായ ആചാരങ്ങളില്‍ പെടാത്തത് കൊണ്ട്, വിധവാവിവാഹം പിന്നീട് തങ്ങളെ സാമൂഹികമായി താഴ്ത്തിക്കെട്ടുന്ന ഒരു ആചാരമായി ചിലര്‍ കരുതി,. തങ്ങളുടെ ജീവിത നിലവാരം ഉയര്‍ത്തുന്നതിനെന്നോണം ചിലര്‍ ഈ ആചാരത്തിന് എതിരായി നിന്നു.

അന്യമതസ്ഥനെ ഹിന്ദുമതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതൊരു വ്യക്തിയെയും കുഴയ്ക്കുന്ന ഒരു പ്രശ്നമാണ് ഇത്. ഒരു ക്ലബ്ബില്‍ എന്നപോലെ ആര്‍ക്കും കയറി അംഗത്വം എടുക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല ജാതി. ജാതിനിയമങ്ങള്‍ അതിലെ അംഗത്വത്തെ ജന്മം കൊണ്ട് മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നു. ജാതികളില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നത് സ്വയംഭരണം ആകയാല്‍ മറ്റാര്‍ക്കും അത്തരം കാര്യങ്ങളില്‍ തീരുമാനം എടുക്കാന്‍ സാധിക്കില്ല.

സമൂഹം രണ്ടായി ചേരി തിരിഞ്ഞു, ഈ പുതുമയെ അംഗീകരിച്ചും എതിര്‍ത്തും പേശ്വര്‍ അനുകൂലിച്ചത് പുതുമയ്ക്ക് എതിരെ നിന്നവരെയാണ്; ബ്രാഹ്മണാചാരങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നത് അങ്ങനെ തടയപ്പെട്ടു. വാള്‍ ഉപയോഗിച്ച് തങ്ങളുടെ മതം പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന മൊഹമ്മദരെ ഹിന്ദുക്കള്‍ വിമര്‍ശിക്കാറുണ്ട്. മതവിചാരണയുടെ പേരില്‍ ക്രൈസ്തവരേയും. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ആരാണ് ബഹുമാനത്തിന് കൂടുതല്‍ അര്‍ഹര്‍ - സമ്മതമല്ലാത്ത ആളുകള്‍ക്കിടയിലും മോക്ഷമാര്‍ഗ്ഗം എന്ന് തങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന പ്രമാണങ്ങള്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുന്ന ക്രൈസ്തവരും മൊഹമ്മദരുമോ അതോ അല്‍പ്പം പോലും വെളിച്ചം അന്യരില്‍ എത്താതിരിക്കാന്‍ പരിശ്രമിച്ച, മറ്റുള്ളവര്‍ അന്ധകാരത്തില്‍ കഴിയുന്നത് കണ്ട് സന്തോഷിക്കുന്ന, ബൌദ്ധികമായ തങ്ങളുടെ സ്വത്തിനെ അത് ലഭിക്കാന്‍ ആഗ്രഹമുള്ളവരുമായിപ്പോലും പങ്കുവയ്ക്കാത്ത ഹൈന്ദവരോ? അല്‍പ്പം പോലും മടിയില്ലാതെ ഞാന്‍ പറയും, മൊഹമ്മദര്‍ കാട്ടുന്നത് ക്രൂരതയാണെങ്കില്‍ ഹൈന്ദവരുടെത് നീചകൃത്യമാണ്. നീചത്വം ക്രൂരതയെക്കാൾ തരംതാണതും.

ജാതി ഹിന്ദുമത വിപുലീകരണം തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു

ഹിന്ദുമതം മിഷണറി സ്വഭാവം ഉണ്ടായിരുന്ന മതം ആയിരുന്നോ എന്നുള്ളത് വിവാദപരമായ ഒരു വിഷയമാണ്. അതൊരു മിഷണറി മതമല്ല എന്നൊരു വീക്ഷണം ചിലര്‍ പുലര്‍ത്തുന്നുണ്ട്. ചിലര്‍ ആയിരുന്നു എന്നും. ഒരിക്കല്‍ ഹിന്ദുമതം മിഷണറി സ്വഭാവം പുലര്‍ത്തിയിരുന്നു എന്ന സത്യം അംഗീകരിച്ചേ മതിയാവൂ. അതൊരു മിഷണറിമതം അല്ലെങ്കില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ ഒട്ടുക്ക് അത് വ്യാപിക്കുമായിരുന്നില്ല. ഇന്ന് അതൊരു മിഷണറി മതമല്ല എന്ന സത്യവും നാം അംഗീകരിക്കണം. ഹിന്ദുമതം ഒരിക്കല്‍ മിഷണറിമതം ആയിരുന്നോ അല്ലയോ എന്നതല്ല ഇവിടെ ചോദ്യം. എന്തുകൊണ്ട് അത് മിഷണറിസ്വഭാവം ഇപ്പോള്‍ പുലര്‍ത്തുന്നില്ല എന്നതാണ് ഇവിടെ ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്ന പ്രധാന ചോദ്യം. ഇതാണ് എന്റെ ഉത്തരം. ജാതീയത ഹിന്ദുക്കള്‍ക്കിടയില്‍ വളര്‍ന്നുവന്ന കാലഘട്ടം മുതലാണ്‌ ഹിന്ദുമതം മിഷണറി സ്വഭാവം ഉപേക്ഷിച്ചത്. ജാതിവ്യവസ്ഥ മതപരിവര്‍ത്തനവുമായി പൊരുത്തപ്പെടില്ല. വിശ്വാസങ്ങളുടെയും പ്രമാണങ്ങളുടെയും ബോധനം മാത്രമല്ല മതപരിവര്‍ത്തനത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രശ്നം. പരിവര്‍ത്തിതനായ വ്യക്തിയെ തങ്ങളുടെ സമുദായത്തില്‍ എവിടെ ഉള്‍ക്കൊള്ളിക്കും എന്നതാണ് പ്രാഥമികമായി ഇതിലെ പ്രശ്നം. എവിടെയാണ് ഈ പരിവര്‍ത്തിതന് ഒരു സ്ഥാനം നല്‍കുക? ഏത് ജാതിയില്‍? അന്യമതസ്ഥനെ ഹിന്ദുമതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതൊരു വ്യക്തിയെയും കുഴയ്ക്കുന്ന ഒരു പ്രശ്നമാണ് ഇത്. ഒരു ക്ലബ്ബില്‍ എന്നപോലെ ആര്‍ക്കും കയറി അംഗത്വം എടുക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല ജാതി. ജാതിനിയമങ്ങള്‍ അതിലെ അംഗത്വത്തെ ജന്മം കൊണ്ട് മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നു. ജാതികളില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നത് സ്വയംഭരണം ആകയാല്‍ മറ്റാര്‍ക്കും അത്തരം കാര്യങ്ങളില്‍ തീരുമാനം എടുക്കാന്‍ സാധിക്കില്ല. ഹിന്ദുമതം പലജാതികളുടെ ഒരു ശേഖരം ആകയാല്‍ ഒരു അന്യമതസ്ഥനെ ഈ മതത്തിലേക്ക് സ്വീകരിക്കാന്‍ അതിന് കഴിയാതെ വരുന്നു. ഹിന്ദുത്വം വ്യാപൃതമാവുന്നതില്‍ ഏറ്റവും വലിയ വിലങ്ങുതടി ജാതി സമ്പ്രദായമാണ്. ജാതി നിലനില്‍ക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ഹൈന്ദവതയ്ക്ക് മിഷണറി സ്വഭാവം പുലര്‍ത്താനാവില്ല; ശുദ്ധി എന്നത് വിഡ്ഢിത്തമായിത്തന്നെ തുടരും.