മാതൃഭൂമിയിലെ നാടുകടത്തലും മാധ്യമങ്ങളിലെ സ്വാതന്ത്ര്യവും

മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ January 17, 2013

ഇന്ത്യന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ ഭാഗമായ ഒരു പത്രം അതിലെ ജീവനക്കാര്‍ക്ക് പ്രതികരിക്കാനുള്ള കുറഞ്ഞ അവകാശം പോലും നിഷേധിക്കുന്നു. അതിന്റെ ഉടമകളാകട്ടെ കേരള രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധത, ജനാധിപത്യം, പ്രതികരിക്കാനുള്ള ധൈര്യം, സഹിഷ്ണുത ഇത്യാദി മൂല്യങ്ങളുടെ മൊത്തക്കച്ചവടക്കാരാണ്.

Image Credit: jeffeaton @Flickr


This article has been edited on Feb 3, 2013 as per an appeal regarding the editorial decision on this article as defined in Bodhi Commons Editorial Policy. An English translation is also available - Editors.


ഇന്ത്യന്‍ പാര്‍ലമെന്റ് അംഗീകരിച്ച് നിയമത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കിയ മജീദിയ വേജ്ബോര്‍ഡ് ശുപാര്‍ശകള്‍ നടപ്പാക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് ധര്‍ണ നടത്തിയവര്‍ക്കെതിരെ മാതൃഭൂമി ദിനപ്പത്രത്തില്‍ മാനേജ്മെന്റിന്റെ പ്രതികാര നടപടികള്‍ തുടരുകയാണ്. ഇന്ത്യന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ ഭാഗമായ ഒരു പത്രം അതിലെ ജീവനക്കാര്‍ക്ക് പ്രതികരിക്കാനുള്ള കുറഞ്ഞ അവകാശം പോലും നിഷേധിക്കുന്നു. അതിന്റെ ഉടമകളാകട്ടെ കേരള രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ഫാസിസ്റ്റ് വിരുദ്ധത, ജനാധിപത്യം, പ്രതികരിക്കാനുള്ള ധൈര്യം, സഹിഷ്ണുത ഇത്യാദി മൂല്യങ്ങളുടെ മൊത്തക്കച്ചവടക്കാരാണ്. മനോവാഗ്കര്‍മങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ കടലും കടലാടിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പോലുമില്ലാത്ത ഈ വിശുദ്ധപശുക്കളെ കല്ലെറിയാന്‍ സമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ശമ്പളപരിഷ്കരണത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള ഒരു സമരമെന്നതിനപ്പുറം - പണിമുടക്കിയും പത്രമിറക്കാതെയുമുള്ള സമരത്തെപ്പറ്റി ആലോചിച്ചിട്ടു കൂടിയില്ല - മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടം എന്ന തലത്തിലേക്ക് ഈ പ്രതികരണം വളരേണ്ടതുണ്ട്. സ്വന്തം വീട്ടില്‍ പ്രതികരിക്കാന്‍ ശേഷിയില്ലാത്തവര്‍ നാട്ടുകാരുടെ പ്രതികരണത്തിന്റെ വാളാവേണ്ടതില്ല. മാതൃഭൂമിയില്‍ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രതികാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആദ്യം അറിയണം.

കഴിഞ്ഞ മെയ് 1 ന് ചേര്‍ന്ന മാതൃഭൂമി ജേര്‍ണലിസ്റ്റ്സ് യൂണിയന്‍ സമ്മേളനമാണ് തുടക്കം. വേജ് ബോര്‍ഡ് ശുപാര്‍ശകളെക്കുറിച്ച് മാനേജ്മെന്റ് നടത്തിവന്ന ചര്‍ച്ചകള്‍ പെട്ടെന്ന് അവസാനിപ്പിച്ചിരുന്നു. പത്രമുടമകളുടെ സംഘടനയായ ഐ.എന്‍.എസ് വേജ് ബോര്‍ഡ് നടപ്പാക്കുന്നതിനെതിരെ കോടതിയില്‍ പോകാനും ജേര്‍ണലിസ്റ്റ്സ് ആക്റ്റ് തന്നെ ഭേദഗതി ചെയ്യാനും തീരുമാനിച്ച സാഹചര്യത്തിലാണത്. ഉടമകളുടെ സംഘടന പറയുന്നിന് അനുസരിച്ചേ പോകാനാകൂയെന്ന് മാതൃഭൂമി മാനേജ്മെന്റ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. സ്വാഭാവികമായി സമ്മേളനത്തില്‍ രൂക്ഷമായ വിമര്‍ശം ഉയര്‍ന്നു. മാത്രമല്ല, മാനേജ്മെന്റ് പ്രതിനിധികളെ യൂണിയന്‍ സമ്മേളനത്തില്‍ പങ്കെടുപ്പിക്കുന്ന പതിവും നിര്‍ത്തി. ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്റുവിന്റെ കാലം മുതല്‍ അനുഭവിച്ചു പോന്ന അവകാശങ്ങളും 12 വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ ശമ്പളപരിഷ്കാരവും നിഷേധിക്കുമ്പോള്‍ എവിടെയും ഉണ്ടാകേണ്ട ചര്‍ച്ചകള്‍ മാത്രമാണ് അവിടെയുണ്ടായത്. വേജ് ബോര്‍ഡിന് പകരം ഏകപക്ഷീയമായി പ്രഖ്യാപിച്ച അലവന്‍സ് നിഷേധിക്കണമെന്ന തീരുമാനവും ഉണ്ടായി.

ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്റുവിന്റെ കാലം മുതല്‍ അനുഭവിച്ചു പോന്ന അവകാശങ്ങളും 12 വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ ശമ്പളപരിഷ്കാരവും നിഷേധിക്കുമ്പോള്‍ എവിടെയും ഉണ്ടാകേണ്ട ചര്‍ച്ചകള്‍ മാത്രമാണ് അവിടെയുണ്ടായത്. വേജ് ബോര്‍ഡിന് പകരം ഏകപക്ഷീയമായി പ്രഖ്യാപിച്ച അലവന്‍സ് നിഷേധിക്കണമെന്ന തീരുമാനവും ഉണ്ടായി. സ്ഥലംമാറ്റങ്ങളിലൂടെയാണ് മാനേജ്മെന്റ് പ്രതികരിച്ചത്. യോഗത്തില്‍ പ്രസംഗിച്ചവരായിരുന്നു ഇരകള്‍.

സ്ഥലംമാറ്റങ്ങളിലൂടെയാണ് മാനേജ്മെന്റ് പ്രതികരിച്ചത്. യോഗത്തില്‍ പ്രസംഗിച്ചവരായിരുന്നു ഇരകള്‍. കൊല്ലം ചീഫ് സബ് എഡിറ്റര്‍ ടി എസ് കാര്‍ത്തികേയനെ മുംബൈക്കും തൊഴില്‍വാര്‍ത്ത സബ് എഡിറ്റര്‍ അബൂബക്കറിനെ ചെന്നൈക്കും തൃശൂര്‍ സീനിയര്‍ സബ് എഡിറ്റര്‍ കെ ആര്‍ ബൈജുവിനെ ബാംഗ്ളൂര്‍ക്കും സ്ഥലം മാറ്റി. മുംബൈയില്‍ എത്തിയ കാര്‍ത്തികേയനെ പ്രസ് ക്ലബ്ബില്‍ പരിചയപ്പെടുത്തിയ കുറ്റത്തിന് അവിടെ നിന്നും സി കെ സന്തോഷിനെ കൊല്‍ക്കത്തക്ക് തട്ടി. പത്രപ്രവര്‍ത്തകരുടെ മാതൃസംഘടനയായ കെയുഡബ്ല്യുജെ മാദ്ധ്യസ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ ധര്‍ണ പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള്‍ മാനേജ്മെന്റ് ഒന്നയഞ്ഞു. പ്രക്ഷോഭപരിപാടികള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചാല്‍ ചര്‍ച്ച തുടങ്ങാമെന്നായി. അതിന് മാതൃഭൂമി ജേര്‍ണലിസ്റ്റ്സ് യൂണിയന്‍ തയ്യാറായി. എന്നാല്‍ ചര്‍ച്ചകളില്‍ അവര്‍ നിലപാട് മാറ്റിയില്ല. പത്ര ഉടമാ സംഘത്തിന്റെ തീരുമാനത്തിനപ്പുറം മറ്റൊരു നിലപാടുമില്ലെന്ന് ആവര്‍ത്തിച്ചു. മാത്രമല്ല, സ്ഥലംമാറ്റങ്ങള്‍ തടര്‍ന്നു. കണ്ണൂരില്‍ നിന്ന് വി വി വിജുവിനെയും തൃശൂരില്‍ നിന്ന് വില്‍സന്‍ വര്‍ഗീസിനെയും ഡല്‍ഹിക്ക് മാറ്റി. ഇരുവരും അതാത് യൂണിറ്റുകളിലെ യൂണിയന്‍ സെക്രട്ടറിമാരായിരുന്നു.

മാതൃഭൂമിക്കു മുന്നില്‍ ധര്‍ണയിരുന്നാല്‍ ...

വേജ് ബോര്‍ഡ് മുഖ്യപ്രശ്നമായി ഉയര്‍ത്തി ധര്‍ണ നടത്തുവാന്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തക യൂണിയനും നോണ്‍ ജേര്‍ണലിസ്റ്റ്സ് യൂണിയനും തീരുമാനിച്ചു. മാതൃഭൂമിയിലെ ഫയര്‍ എഞ്ചിനുകള്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചു തുടങ്ങി. നോണ്‍ ജേര്‍ണലിസ്റ്റ്സ് യൂണിയന്റെ നേതാക്കള്‍ മാനേജ്മെന്റിനെ ദൈവമായി കാണുന്നവരും വിരമിക്കാനുള്ള പ്രായം കഴിഞ്ഞും എക്സ്റ്റന്‍ഷന്‍ നേടി കഴിയുന്നവരുമാകയാല്‍ പെട്ടെന്ന് ധര്‍ണ ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്നാല്‍ എല്ലാ പത്രങ്ങളിലെയും പത്രപ്രവര്‍ത്തകരും മാതൃഭൂമിയൊഴികെയുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളിലെ നോണ്‍ ജേര്‍ണലിസ്റ്റുകളും പങ്കെടുത്തു. മനോരമ, മാതൃഭൂമി, കൌമുദി എന്നീ പത്രസ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ നടത്തിയ പരിപാടിയില്‍ പങ്കെടുത്ത പത്രപ്രവര്‍ത്തകരില്‍ വലിയൊരു വിഭാഗം മാതൃഭൂമിയില്‍ നിന്നുള്ളവരായിരുന്നു - 110 പേര്‍. ഒരു വിധത്തിലും പത്രങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തനത്തെ തടസപ്പെടുത്താത്ത വിധമായിരുന്നു പരിപാടി. ബ്യൂറോകളില്‍ നിന്ന് കുറച്ചാളുകളെ മാത്രമേ പങ്കെടുപ്പിച്ചുള്ളു. ഡെസ്കില്‍ നിന്നുള്ളവരാകട്ടെ തിരിച്ച് ചെന്ന് വൈകിട്ട് ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചു. എഴുതിത്തയ്യാറാക്കിയ മുദ്രാവാക്യങ്ങളാണ് വിളിച്ചത്. പ്രാസംഗികര്‍ പത്രജീവനക്കാര്‍ മാത്രമായിരുന്നു.

ധർണയിൽ പങ്കെടുത്ത രണ്ട് ന്യൂസ് എഡിറ്റര്‍മാരില്‍ കോഴിക്കോട്ടെ പരമേശ്വരനെ മുംബൈക്കും തൃശൂരിലെ വിപിനചന്ദ്രനെ ബാംഗ്ളൂര്‍ക്കും നാടുകടത്തി. ലൈബ്രേറിയന്‍മാരായ സന്തോഷിനെയും സജീഷിനെയും ഡല്‍ഹിക്ക് വിട്ടു. ഓണ്‍ ലൈന്‍ ലൈബ്രറിയുടെ കാലത്ത് അവര്‍ക്ക് അവിടെ ഒരു ജോലിയും ചെയ്യാനില്ലെങ്കിലും ഒരു പാഠം പഠിക്കട്ടെ എന്നാണ് മാനേജ്മെന്റിന്റെ ഭാവം. കോഴിക്കോട് ഘടകത്തിന്റെ സെക്രട്ടറി വി എസ് സനോജിന് കണ്ടുവെച്ചത് കൊല്‍ക്കത്തയാണ്. സനോജ് വെബ് പോര്‍ട്ടലിലെ സബ് എഡിറ്ററാണ്. കൊല്‍ക്കത്തയില്‍ അങ്ങനെയൊരാളുടെ ആവശ്യം ഇല്ല. അവിടെ ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ ഓഫീസിലെ ഒരു മുറിയില്‍ ചുമ്മാ ഇരിക്കുകയാണ് സനോജിന്റെ ജോലി. ടൈംസ് ഗ്രൂപ്പ് മാതൃഭൂമിയെ വിഴുങ്ങാന്‍ വരുന്നുവെന്ന് പ്രചരിപ്പിച്ച് കേരളീയരുടെ പിന്തുണ പിടിച്ചുപറ്റിയ മാതൃഭൂമിയുടെ മാനേജ്മെന്റിന്റെ ചരിത്രബോധം അപാരം.

മലപ്പുറത്ത് നിന്ന് റിംജു എന്ന സബ് എഡിറ്ററെ സെക്കന്തറാബാദിലേക്കാണ് പറപ്പിച്ചത്. ഇദ്ദേഹത്തിന് റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യാനായി ഹൈദരാബാദിലെ പ്രാദേശിക ലേഖകനെ സ്റ്റാഫ് കറസ്പോണ്ടന്റാക്കി. താമസം ഉള്‍പ്പെടെ ഒരു സഹായവും ചെയ്തുകൊടുക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കി. പ്രതികൂല സാഹചര്യത്തിലും അയാള്‍ വാര്‍ത്തകള്‍ കണ്ടെത്തി അയച്ചു. അപ്പോള്‍ ബൈലൈന്‍ നല്‍കരുതെന്നായി നിര്‍ദേശം.

കോയമ്പത്തൂരില്‍ മാതൃഭൂമിയുടെ സര്‍ക്കുലേഷന്‍ വര്‍ധിക്കും വിധം വാര്‍ത്തകള്‍ തയ്യാറാക്കിയിരുന്ന ശ്രീകുമാറിനെ കൊല്ലത്തേക്കും അവിടെനിന്ന് ജി ബിജുവിനെ കോയമ്പത്തൂര്‍ക്കും മാറ്റി. കോട്ടക്കലിലെ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ വിമലിന് നല്‍കിയത് മംഗലാപുരം ബ്യൂറോ. കോട്ടയത്തെ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ഇ വി രാജേഷിന് ബാംഗ്ളൂര്‍ വിധിച്ചു. ഇതിനെല്ലാം ധര്‍ണയില്‍ പങ്കെടുത്തു എന്ന ന്യായീകരണം മാത്രം. ആറ് ട്രെയിനികളുടെ പ്രൊബേഷന്‍ ദീര്‍ഘിപ്പിച്ചു. അവരില്‍ പത്ത് വര്‍ഷം വരെ കരാര്‍ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ജോലി ചെയ്ത് ഒടുവില്‍ സ്ഥിരനിയമനം കിട്ടിയവരുണ്ട്. നിങ്ങള്‍ ഈ കമ്പനിക്ക് ഒരു സേവനവും നല്‍കിയിട്ടില്ലെന്നാണ് ഉത്തരവില്‍ എഴുതിവച്ചിരിക്കുന്നത്. യൂണിയനോട് ചായ്‌വ് ഉണ്ടെന്ന് തോന്നിയതാണ് ഈ അസംബന്ധത്തിന് പ്രേരിപ്പിച്ചത്. അര്‍ഹതയുള്ള പലരുടെയും സ്ഥാനക്കയറ്റങ്ങള്‍ ഇതേ കാരണത്താല്‍ തടഞ്ഞ് വച്ചിരിക്കുകയാണ്.

വന്‍നഗരങ്ങളില്‍ കഴിയുന്നവര്‍ക്ക് യഥാസമയം മെട്രോ അലവന്‍സ് നല്‍കില്ല. വേട്ടയാടപ്പെടേണ്ടവരുടെ പട്ടിക കണ്ടെത്താന്‍ ഒറ്റു സൈന്യത്തെ യൂണിയനകത്തും സ്ഥാപനത്തിനകത്തും വളര്‍ത്തുന്നുമുണ്ട്. പക്ഷേ സ്ഥലം മാറിപ്പോയവരാരും ഖേദപ്രകടനം നടത്തുകയോ നിലപാട് മാറ്റുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. മാനേജ്മെന്റിന്റെ കാപട്യത്തേക്കാള്‍ എത്രയോ ഉയരെയാണ് അവരുടെ ധാര്‍മികത.

സ്ഥലം മാറിപ്പോയവരാരും ഖേദപ്രകടനം നടത്തുകയോ നിലപാട് മാറ്റുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. മാനേജ്മെന്റിന്റെ കാപട്യത്തേക്കാള്‍ എത്രയോ ഉയരെയാണ് അവരുടെ ധാര്‍മികത.

ധര്‍ണയിരുന്നവരെ ഒരു വിധത്തിലും മുഖ്യധാരയിലേക്ക് അടുപ്പിക്കാതിരിക്കാന്‍ ശ്രമമുണ്ട്. മലപ്പുറത്ത് നടക്കാനിരിക്കുന്ന സംസ്ഥാന സ്കൂള്‍ കലോത്സവത്തിന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍മാരെയും ഫോട്ടോഗ്രഫര്‍മാരെയും എല്ലാ യൂണിറ്റുകളില്‍ നിന്നും തിരഞ്ഞെടുത്ത് എഡിറ്ററുടെ പ്രാഥമിക മീറ്റിങ്ങും കഴിഞ്ഞപ്പോളാണ് അവരില്‍ ചിലര്‍ ധര്‍ണയില്‍ സംബന്ധിച്ചിരുന്നവരാണെന്ന് മാനേജ്മെന്റ് മനസിലാക്കിയത്. അവരുടെ പേര് വെട്ടിമാറ്റിയാണ് പക കാട്ടിയത്. അതൊരു അവഹേളനമായി തോന്നുന്നവരെ ആ കസേരയില്‍ ഇരുത്താതിരിക്കാനും മാനേജ്മെന്റിന് കഴിയും.

ഏറ്റവുമൊടുവില്‍ പാലക്കാട് സ്റ്റാഫ് റിപ്പോര്‍ട്ടറായ പി സുരേഷ്ബാബുവിനെ സ്ഥലം മാറ്റിയാണ് നിര്‍വൃതിയടഞ്ഞത്. മലബാര്‍ സിമന്റ്സ് അഴിമതിക്കെതിരെ നിരന്തരം എഴുതി സിബിഐ അന്വേഷണം വരെ എത്തിച്ചതിന്റെ ക്രെഡിറ്റുള്ള ലേഖകനാണിദ്ദേഹം. മാറ്റിയ സ്ഥലമാകട്ടെ മൂന്നാറടുത്ത് മാങ്കുളത്തേക്കും. അതൊരു പഞ്ചായത്ത് ആസ്ഥാനം മാത്രമാണ്. സാധാരണ സ്റ്റാഫ് റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍മാരെ യൂണിറ്റുകളിലേക്കോ ജില്ലാ ആസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കോ മാത്രമേ നിയോഗിക്കാറുള്ളു. മികച്ച ജോലിസാമര്‍ത്ഥ്യമുള്ള ധാരാളം അവാര്‍ഡുകള്‍ നേടിയിട്ടുള്ള ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ടറെ മൂലയ്ക്കിരുത്താന്‍ മാനേജ്മെന്റിന്റെ തന്ത്രം നോക്കൂ. എന്നിട്ടും അവര്‍ സോഷ്യലിസ്റ്റുകളും പൌരാവകാശത്തിന്റെ വക്താക്കളുമായി മേഞ്ഞ് നടക്കുന്നു.

ഈ കുറിപ്പ് എഴുതിയ ശേഷം വന്ന വാര്‍ത്ത തൃശ്ശൂരില്‍ നിന്നാണ്. മാതൃഭൂമി ജേര്‍ണലിസ്റ്റ് യൂണിയന്റെ തൃശൂര്‍ ഘടകം സെക്രട്ടറിയും മാനേജ്മെന്റിന്റെ നീചതയ്ക്കെതിരെ നിര്‍ഭയം സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന ഇ ജി രതീഷ് എന്ന തൃശൂര്‍ സീനിയര്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടറെ കൊല്ലം ജില്ലയുടെ മലയോര പ്രദേശമായ അച്ചന്‍കോവിലിലേയ്ക്കാണ് മാതൃഭൂമി മാനേജ്മെന്റ് സ്ഥലം മാറ്റിയത്. മറ്റേതെങ്കിലും സ്ഥാപത്തിനാണെങ്കില്‍ സ്വകാര്യ അഹങ്കാരമായി മാറേണ്ട രതീഷിന് ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ച് ഒന്‍പതാം വര്‍ഷം നല്‍കുന്ന ആദ്യപ്രമോഷന്‍ മരവിപ്പിച്ച് നിര്‍ത്തിയിരിക്കുകയാണ്. അഥവാ കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷത്തിലേറെയായി അദ്ദേഹം സീനിയര്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ ഓണ്‍ പ്രൊബേഷനാണ്. ആറുമാസം കൊണ്ട് അവസാനിക്കേണ്ട പ്രൊബേഷന്‍ അവസാനിക്കാത്തതിന് ഒരു ന്യായീകരണവുമില്ല. അര്‍ഹതയുള്ളതില്‍ കൂടുതല്‍ എത്രയേറെ അംഗീകാരങ്ങള്‍ ലഭിച്ച തലമുതിര്‍ന്ന പത്രപ്രവര്‍ത്തകര്‍ രതീഷിന്റെ നാടുകടത്തിലിനേയും - ഒരു പ്രാദേശിക ലേഖകന് പോലും കാര്യമായി ഇടം നല്‍കാത്ത ബ്യൂറോയിലേയ്ക്കുള്ള കാടുകടത്തല്‍ - താത്വികമായ മൌനം കൊണ്ടാണ് നേരിടുന്നത്. മാതൃഭൂമി ജേര്‍ണലിസ്റ്റ് യൂണിയന്റെ സംസ്ഥാന ട്രഷറര്‍ ആയ സുമേഷിനെ കോട്ടയത്ത്‌ നിന്നും തൃശ്ശൂരിലേക്ക് മാറ്റിയതാണ് കൂട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും പുതിയ നടപടി.

പിരിച്ചുവിടലും...

സ്ഥലം മാറ്റപ്പെട്ടവരാരും ചെന്ന് കുമ്പിടുന്നില്ലെന്ന് കാണുമ്പോള്‍, പ്രതിഷേധത്തിന്റ കനലുകള്‍ അണയുന്നില്ലെന്ന് കാണുമ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ നീചമായ നീക്കങ്ങള്‍ക്കാണ് സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ മുദ്രയുള്ള പത്രത്തിന്റെ മുതലാളിമാര്‍ ശ്രമിച്ചത്. കോട്ടക്കല്‍ യൂണിറ്റിലെ സബ് എഡിറ്റര്‍ ബിനു ഫല്‍ഗുനന്‍ രാത്രി 8 മണിക്കുള്ള ജോലി സമയത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍ മാനേജര്‍ ഒരു കത്ത് നല്‍കി. ജോലിയില്‍ നിന്ന് പിരിച്ചുവിട്ടുകൊണ്ടുള്ള കടലാസായിരുന്നു അത്. ട്രെയിനിങ് വിജയകരമായി പൂര്‍ത്തീകരിച്ച് പ്രൊബേഷനിലുള്ള ഒരാളെ എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും പിരിച്ചുവിടാമെന്ന അഹങ്കാരത്തിലാണ് ഈ പ്രവൃത്തി. ഏഷ്യാനെറ്റില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടറായിരുന്ന ബിനു അവിടം വിട്ട് നിഷ്പക്ഷപത്രമായ മാതൃഭൂമിയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ വന്ന ഒരാള്‍കൂടിയാണ്. മെയ് 1ന്റെ സമ്മേളനത്തില്‍ പങ്കെടുത്തുവെന്നതു മാത്രമാണ് അയാളില്‍ ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന കുറ്റം. അതില്‍ അദ്ദേഹം ഒരു അഭിപ്രായപ്രകടനവും നടത്തിയിരുന്നില്ല. ആ സമ്മേളനം മാനേജ്മെന്റ് വിരുദ്ധമാകുമെന്ന് ഒരു സൂചനയും ഉണ്ടായിരുന്നതുമില്ല. ജോലിയിലെ മികവ് സംബന്ധിച്ച് ഒരു എതിരഭിപ്രായവും ന്യൂസ് എഡിറ്ററോ ഡെപ്യൂട്ടി എഡിറ്ററോ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും ഒരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ പിരിച്ചുവിട്ടു. എലികളെ കൊല്ലാക്കൊല ചെയ്ത് രസിക്കുന്ന ഒരു പൂച്ചയുടെ മനോഭാവത്തോടെയാണ് നിസഹായരായ പ്രൊബേഷന്‍കാരോട് പെരുമാറുന്നത്. ഭയം ഉല്‍പ്പാദിപ്പിച്ച് സ്വന്തം ജീവനക്കാരെ അടിമ കിടത്താമെന്ന് വ്യാമോഹിക്കുന്ന ഈ മനോഭാവമല്ലേ ഫാസിസം?

വേജ് ബോര്‍ഡ് ഒരു നിമിത്തം മാത്രം

ഒരു പത്രത്തിന്റെ അന്തസിനെ തുരങ്കം വെക്കുന്ന ചെയ്തികളോട് പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന അമര്‍ഷം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നതിന് വേജ് ബോര്‍ഡ് ശുപാര്‍ശ നിഷേധം ഒരു നിമിത്തമായെന്നു മാത്രം. വേജ് ബോര്‍ഡ് പത്രവ്യവസായത്തിന് അനാവശ്യമാണെന്നും ഓരോ പത്രസ്ഥാപനവും സ്വന്തം നിലയ്ക്ക് ശമ്പളം തീരുമാനിച്ചാല്‍ മതിയെന്നുമാണ് സുപ്രീംകോടതിയില്‍ മുതലാളിമാര്‍ കൂട്ടത്തോടെ വാദിക്കുന്നത്. അതാണ് പുതിയ വാണിജ്യസംസ്കാരത്തിന് ഉത്തമം. എന്നാല്‍ പത്രക്കടലാസിന് മുതല്‍ തീവണ്ടിയില്‍ കയറ്റിയയക്കുന്നതിനു വരെ സബ്സിഡി വേണമെന്ന് അവര്‍ക്ക് നിര്‍ബന്ധമുണ്ട്. പൊതുജനത്തിന്റെ അറിയാനുള്ള അവകാശം സംരക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ പേരില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ നല്‍കുന്ന ആനുകൂല്യം തങ്ങളുടെ ലാഭം വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നതിന് മാത്രമായുള്ളതാണെന്നും അതിന്റെ മുന്നണിപ്പോരാളികളായ ജീവനക്കാര്‍ക്ക് വേണ്ടെന്നും ഈ മുതലാളിമാര്‍ അങ്ങ് തീരുമാനിച്ചാല്‍ മതിയോ?

ഫോര്‍ത്ത് എസ്റ്റേറ്റിന്റെ എല്ലാ സൌജന്യങ്ങളും പറ്റുന്നതോടൊപ്പം പത്രവ്യവസായത്തെ പരസ്യവരുമാനവും ലാഭവും വര്‍ധിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു ഉപാധിയാക്കി മാറ്റുകയെന്നതും മാതൃഭൂമിയുള്‍പ്പെടെയുള്ള മാനേജ്മെന്റുകളുടെ ഉള്ളിലിരുപ്പാണ്. പണ്ട് എതിര്‍ത്തോടിച്ച ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യയാണ് അതിനുള്ള വഴി കാട്ടുന്നത്.

വെറും 45% ഓഹരി മാത്രമാണ് മാതൃഭൂമി ഡയറക്ടര്‍ ബോര്‍ഡിന്റേതായി ഉള്ളത്. അതില്‍ എംഡിക്കും മകനായ ഒരു ഡയറക്ടര്‍ക്കും കൂടി 23%. അതായത് 55% ഓഹരികളും പൊതുജനങ്ങളിലെവിടെയോ ആണ്. ബാക്കി മാത്രമേ ഈ മുതലാളിമാര്‍ക്ക് സമാഹരിക്കാനായിട്ടുള്ളു. തുണിക്കട നടത്തുന്നതു പോലെയല്ല പത്രം നടത്തുന്നത്. മാതൃഭൂമിയെന്ന സോ കോള്‍ഡ് ബ്രാന്റിന്റെ രൂപവല്‍ക്കരണത്തില്‍ സാമൂഹ്യമൂലധനത്തിന്റെ അളവ് എത്രയെന്ന് വ്യക്തം. അതൊക്കെ ഒളിപ്പിച്ച് വെച്ചിട്ട് കോര്‍പ്പറേറ്റ് മുതലാളി ചമയുകയാണ്.

മനോരമയിലെ 15 ഓളം പത്രപ്രവര്‍ത്തകരും ധര്‍ണയില്‍ പങ്കെടുത്തവരാണ്. തൊഴിലാളി ഒരു ധര്‍ണയിരുന്നാല്‍ ജന്മിത്തം ഉണരുന്ന മാനസികഘടനയില്‍ നിന്ന് അവര്‍ പോലും മുക്തരാണ്. എന്നാല്‍ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്. എല്ലാ പത്ര ഉടമകളുടെയും അഖിലേന്ത്യാ കൂട്ടായ്മയാണ് കാര്യങ്ങള്‍ തീരുമാനിക്കുന്നത്. പത്രമേഖലയിലെ ജീവനക്കാരും സര്‍ക്കാരുമായുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ പൊക്കിള്‍ക്കൊടിയാണ് ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്റു കൊണ്ടുവന്ന വേജ് ബോര്‍ഡ് നിയമം. കേരളത്തിലെ അധ്യാപകരെ മാനേജ്മെന്റിന്റെ നിയന്ത്രണത്തില്‍ നിന്ന് ഒരു പരിധി വരെ മോചിപ്പിച്ച വിദ്യാഭ്യാസ ബില്ല് പോലെ സാമൂഹ്യപ്രാധാന്യം അതിനുണ്ട്. ആ ബന്ധം മുറിച്ചു കളഞ്ഞാല്‍ വേജ് ബോര്‍ഡിനെക്കാളും കൂടുതല്‍ ശമ്പളം നല്‍കാമെന്നു പോലും ഇവര്‍ പറഞ്ഞുകളയും. പക്ഷേ വാര്‍ത്തകളില്‍ സമ്പൂര്‍ണ്ണമായ നിയന്ത്രണം, പത്രപ്രവര്‍ത്തകരുടെ മേല്‍ പൂര്‍ണ്ണമായ ആധിപത്യം എന്നിവയാണ് നിഗൂഡമായ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍.

കാണുന്നില്ലേ ഈ കാപട്യം?

അഭിപ്രായപ്രകടനത്തിനും ആവിഷ്കാരത്തിനുമുള്ള മൌലികാവകാശത്തിന്റെ ബലത്തിലാണ് മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ പത്രത്തിനുള്ളില്‍ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉടമക്ക് മാത്രമാണ്. തൊഴിലാളികളുടെ ഒരു പ്രകടനത്തിന്റെ വാര്‍ത്ത പോലും തമസ്കരിക്കപ്പെടും. നഴ്സുമാരുടെ സമരം മുതല്‍ പങ്കാളിത്ത പെന്‍ഷനിലെ കുഴപ്പങ്ങള്‍ വരെ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക് മിണ്ടാന്‍ പാടില്ല. അവര്‍ക്ക് എവിടെ നിന്നും പിന്തുണയില്ല. പത്രസ്വാതന്ത്യമെന്നാല്‍ പത്ര ഉടമയുടെ മാത്രം സ്വാതന്ത്ര്യമാകുന്നു.

അഭിപ്രായപ്രകടനത്തിനും ആവിഷ്കാരത്തിനുമുള്ള മൌലികാവകാശത്തിന്റെ ബലത്തിലാണ് മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ പത്രത്തിനുള്ളില്‍ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉടമക്ക് മാത്രമാണ്.

മതി, ഈ നാട്യങ്ങള്‍. താന്‍ ഒരു കച്ചവടക്കാരനാണെന്നും അതിന്റെ ന്യായമാണ് തന്റെ നീതിശാസ്ത്രമെന്നും അന്തസോടെ തുറന്ന് പറഞ്ഞ് ഈ സമൂഹത്തെ ഇവര്‍ അഭിമുഖീകരിക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ ഈ പൊയ്‌മുഖങ്ങള്‍ ജനം വലിച്ചുകീറുന്ന കാലം വരും.

മാതൃഭൂമിയുടെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് പത്രത്തിന്റെ ഒന്നാം ലക്കത്തിലുള്ള സ്വന്തം പ്രസ്താവന ആവര്‍ത്തിച്ചൊന്ന് വായിച്ചു നോക്കൂ-

'മനുഷ്യജീവിതം മഹത്തായൊരു ബാധ്യതയാണ്. ആ ബാധ്യത നിറവേറ്റുന്നതിനുള്ള പൂര്‍ണ്ണസ്വാതന്ത്ര്യം എല്ലാ മനുഷ്യര്‍ക്കും ഉണ്ടായിരിക്കണം. അവരവരുടെ ബുദ്ധിക്കും പ്രാപ്തിക്കും അധ്വാനത്തിനും അനുസരിച്ചുള്ള ഫലം യാതോരു തടസവും കൂടാതെ ആര്‍ക്കും അനുഭവിക്കാന്‍ കഴിയണം. അതിനെ കുറയ്ക്കുവാനോ, ഇല്ലാതാക്കുവാനോ, മനുഷ്യന്റെ സ്വാഭിമാനത്തെ ക്ഷയിപ്പിക്കാനോ നശിപ്പിക്കാനോ ഉള്ള ആചാരസമ്പ്രദായങ്ങളോ നിബന്ധനകളോ മനുഷ്യവര്‍ഗത്തിന്റെ അഭിവൃദ്ധിക്ക് പറ്റാത്തതാകകൊണ്ട് അവയെ തീരെ അകറ്റണം. എന്നാല്‍ മാത്രമേ ലോകത്തില്‍ സൌഖ്യവും സ്വാതന്ത്ര്യവും സമാധാനവും പൂര്‍ണ്ണമായി ഉണ്ടാകാന്‍ തരമുള്ളു എന്ന നയത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഞങ്ങള്‍ മറ്റെല്ലാ വിഷയങ്ങളെയും പരിശോധിക്കുന്നതാകുന്നു'.


The persecution of journalists who had taken part in a dharna demanding implementation of the Majithia Wage Board recommendations continues at Mathrubhumi. Majidia wage board was notified as per a bill passed by the Indian Parliament. Mathrubhumi, ‘a newspaper which was part of the independence struggle is denying its employees the basic right to react. While Mathrubhumi’s owners have projected themselves as champions of values such as anti-fascism, democracy, freedom of expression and tolerance, it is clear that their thoughts, words and action are completely at odds with each other. It is the need of the hour to oppose these sacred cows for who they really are.

The protesters haven’t thought of any industrial strike action or disruption of normal operations. However, this response needs to grow into more than a mere struggle for wage reforms - it needs to be transformed into a fight for freedom of expression inside media organizations. Those unable to summon the courage to react at home cannot be expected to react on behalf of the masses. However, in order to do so, it is essential to learn about the acts of revenge that are taking place in Mathrubhumi.

It all began with the Mathrubhumi Journalist Union conference held on May 1, 2012. Mathrubhumi management had abruptly stopped the discussion on wage board recommendations. This had happened in the context of a decision made by INS, an association representing owners of newspapers, to challenge the implementation of wage board recommendations in court and moves to even amend the journalist act itself. Management declared that it has to follow INS directives on the issue. This was naturally severely criticised in the journalist union conference. Not only that, the usual practice of sending management representatives to attend union conferences was also discontinued. The discussion at the conference merely reflected the common sentiment among journalists regarding denial of rights they were entitled to since the days of Jawaharlal Nehru and wage revision that has been 12 years in the making. The conference also decided to reject the unilateral declaration of an allowance in place of wage board revision.

The management responded with punishment transfers to those who spoke at the conference. This included the transfers of T. S. Karthikeyan (Chief Sub-Editor Quilon) to Mumbai, Aboobakkar (Sub Editor of ‘Thozhilvaartha’) to Chennai and K. R. Baiju (Senior Sub-Editor Thrissur) to Bengaluru. C.K. Santhosh was transferred from Mumbai to Kolkata for the crime of introducing Karthikeyan in Mumbai Press Club. When Kerala Union of Working Journalists (KUWJ), the main organisation of journalists in Kerala, declared a sit-in strike in front of media houses, the management offered to discuss the issue if the employees abandoned their protests. However, in the discussion with Mathrubhumi Journalists’ Union, the management repeated their previous stand to align with the INS directives. The transfers continued. Two unit secretaries of the journalist union, V V Viju (Kannur) and Wilson Varghese (Thrissur) were transferred to Delhi.

If you stage a dharna

The journalists and the non-journalists unions decided to organize a joint sit-in protest and raise the issue of wage board recommendations. This sent Mathrubhumi into fire fighting mode. The non-journalists union leaders, being devotees of the management employed there even after their retirement age thanks to extensions, deserted the sit-in protest even before it began. However, journalists from all newspapers and non-journalists (except from Mathrubhumi) participated in the protest. These protests took place in front of the offices of Manorama, Mathrubhumi & Kaumudi. The largest contingent of journalists were from Mathrubhumi - around 110 journalists participated in the dharna. The protests were held taking utmost care to ensure that normal business was not disturbed. Not only was participation from bureaus purposefully limited, the journalists from the desk rejoined duty on the same evening. The slogans were prepared beforehand and only employees addressed the protesters during the dharna.

News editors who participated in the sit-in protest, Parameswaran (Kozhikode) and Vipin Chandran (Thrissur), were transferred to Mumbai and Bangalore respectively. Two librarians, Santhosh and Sajeesh were moved to Delhi. V. S. Sanoj, secretary of Kozhikode unit, was transferred to Kolkata, even though his position as sub-editor of web portal has no meaningful role there. Sanoj spends his time in purgatory in a room provided to him at the Times of India office in Kolkata. The irony runs quite thick, as the very same Mathrubhumi management, not too long ago, was campaigning for support in Kerala to prevent the Times group from taking over Mathrubhumi.

A sub-editor from Malappuram, Riju, was told to pack his bags to move to Secunderabad. A regional reporter from Hyderabad was promoted to staff correspondent for Riju to report into. The stories contributed by Riju, who working under unfavorable conditions including lack of accommodation, were published without byline.

Sreekumar who was instrumental in increasing the circulation of Mathrubhumi in Coimbatore was transferred to Kollam while G. Biju was transferred to Coimbatore. The transfers of employees who participated in the sit-in protest continued with the transfers of Vimal (reporter, Kottakkal) to Mangalore bureau and E. V. Rajesh (photographer, Kottayam) to Bangalore. Probation period of six trainees, including some who have been working on contract basis for 10 years, was extended saying that they have provided no service to the company. Such mindless actions were taken only because these employees were suspected to have union inclinations. Promotions to many deserving employees were also put on hold for the same reason.

Punitive measures also included delayed payment of allowances to employees living in metropolitan areas. The management continues to maintain an army of informers within the union and the paper itself. In that respect, the refusal by those who have been subjected to retaliatory transfers, to apologize or to withdraw their stated opinions, has placed them on a far higher moral plane compared to the management’s duplicity.

There are attempts to sideline those who participated in the strike. The team for school youth festival held in Malappuram was already formed with reporters and photographers selected from all units. However, the names of employees who participated in the strike were removed later after the team’s first meeting with editor. The management is well capable of even displacing those employees who feel disgraced at this untimely removal.

Finally, the management sought satisfaction by transferring Palakkad Staff Reporter, Mr. P. Suresh Babu. He is the journalist credited with taking the Malabar Cements corruption issue to a CBI enquiry by relentlessly pursuing it. He was transferred to to Mankulam near Munnar which is only a panchayat headquarters. Usually staff reporters are posted only to units or district headquarters. This should be seen as an attempt by the management to sideline a reporter who has received many awards for his exemplary work. Inspite of all this, the management continues to claim the identity of being staunch proponents of human rights and socialism.

After finishing this note, news arrived from Thrissur that E. G. Ratheesh has been transferred to Achankovil, which is a remote place in Kollam district. E. G. Ratheesh, a senior reporter in Thrissur, is the secretary of the Thrissur unit of Mathrubhumi Journalists' Union and a fearless critique of Mathrubhumi's heinousness. Ratheesh, who would have been the pride of any other media organization, has not been awarded a single promotion even after nine years in service at Mathrubhumi. For the last one year he is kept under probation as senior reporter. No reason has been cited for delaying the probationary period which is usually of six months. A calculated silence has been the response of many senior journalists, who have often received more accolades than they rightfully deserve, to the forced exile of a senior reporter to a bureau which can hardly accommodate a local reporter. The most recent transfer has been that of Sumesh, state treasurer of Mathrubhumi Journalists' Union, from Kottayam to Thrissur.

Dismissals

The owners of the newspaper which claims the legacy of independence struggle stooped even lower when they realized that the transferees didn’t quite grovel into submission and the protests were not dying out as they had hoped. Binu Falgunan, a sub-editor in the Kottakkal unit, was served a termination letter by his manager when he reported for work one day at 8pm. The management considers that it has full rights to fire any employee on probation. Binu had joined Mathrubhumi from Asianet News because he wanted to work in a more politically neutral setting. The only crime he had committed was to have silently taken part in the protest on May 1, that no one knew at that time, would turn into such a polarizing issue for the management. Neither the News Editor, nor the Deputy Editor had any complaint about Binu regarding the quality of Binu’s work, yet he was let go. The management has been adopting a predatory attitude towards hapless probationers. Creating an atmosphere of fear in order to enslave employees - isn’t this mindset what fascism is all about?

The denial of wage board reforms merely blew the lid off the simmering discontent amongst employees caused by many such actions that were completely unbecoming of a newspaper. The newspaper barons have argued in Supreme Court that wage board recommendations are not required and that newspapers should be able to decide the remuneration themselves. Indeed this is the approach that free market ideology favors. However, for everything from newsprint to railway tickets, these capitalists still insist on public subsidies. The question really becomes - who are these capitalists to decide that they can divert public subsidies, that were instituted to promote the public’s right to know, away from the frontline workers to increase their private gains?

While enjoying all the benefits of the fourth estate, the managements of newspapers like Mathrubhumi see the newspaper industry as an avenue to enhance advertisement revenues and profits. The Times of India, which was once objected to by these managements has now become their torch bearer. The Mathrubhumi director board just holds 45% of the shares. The MD and his son, who’s the director, together hold 23%. That is 55% of the shares belongs to the public. The owners could amass only the remaining. A newspaper ought not to be run like a textile shop. The role played by social capital in the formation of the so called Mathrubhumi brand is clear, yet the management is acting as corporate capitalists feigning ignorance.

About fifteen journalists from Manorama had also taken part in the dharna. Even Manorama management seems to be free of latent feudal instincts that get activated when employees join a protest action. One thing is clear. It is the national association of newspaper owners that is calling the shots. The wage board act introduced by Jawaharlal Nehru is an important link between between workers in the media industry and the government. In that sense, it is as important as the Education Bill in Kerala that offered some relief to teaching staff from management control. Newspaper managements may even offer higher wages than recommended by Wage Board merely to sever the link and further their agenda of having complete control over both workers and news. Exposing double speak

Media functions under the guarantee of fundamental right to freedom of opinion and expression. However, inside a newspaper, this freedom is limited to the owner. News about even a protest march by workers will be discarded. The news reporters are not allowed to report on nurses’ strike or on the dangers of contributory pension. They do not have support from anywhere. Freedom of press has come to mean freedom of the press owner alone.

Enough of these pretensions. They should have the dignity to face society and accept that they are businessmen whose notion of justice is nothing but that of the marketplace. Otherwise a time will come when the people will tear down their masks. It is worthwhile at this point to read the statement carried by Mathrubhumi in its first edition regarding its objectives:

Human life is a great responsibility. Every human being should have the complete freedom to fulfill that responsibility. Everyone should be able to enjoy, without hindrance, the fruits commensurate with one’s intelligence, capability and effort. Any custom or stipulation which curtails the above or which deteriorates human self respect should be squarely pushed aside since they are a deterrent to human progress. Only then can this world completely house comfort, freedom and happiness. We examine every other matter based on the above policy.

labour strike, mathrubhumi, media, Labour, Note, Commons, Struggles Share this Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported

Reactions

Add comment

Login to post comments

Comments

മാതൃഭൂമിയിലെ നാടുകടത്തലും മാധ്യമങ്ങളിലെ സ്വാതന്ത്ര്യവും

ഈ ലേഖനത്തില്‍ പോലീസിനിടപെടാനുള്ള എന്തു് കാര്യമാണുള്ളതു്. മാതൃഭൂമി ഈ പോര്‍ടലിനെതിരെ കേസു് കൊടുത്തിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അതിനെ നിയമാനുസൃതം പ്രതിരോധിക്കണം. എന്തെങ്കിലും നോട്ടീസ് കിട്ടിയാല്‍ അതിവിടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കണം. ഞങ്ങളുടേയെല്ലാം അടക്കം ജനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ കൊണ്ടു് വരണം. അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യം നിലനിര്‍ത്താന്‍ എല്ലാ വിധ പിന്തുണയും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു.

DAKFന്റെ എല്ലാ സഹായവും ഉണ്ടാകുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

DAKF ന്റെ ഭാരവാഹിയായ എം ആര്‍ ബൈജു സാറിനെ വിളിച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ വിശദമായി ധരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. മാതൃഭൂമിയുടെ തൊഴിലാളിവിരുദ്ധനയത്തിന്റെയും ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനെതിരെയുള്ള കടന്നുകയറ്റത്തിന്റെയും വിഷയം കൂടി ആയതിനാല്‍ നിയമാനുസൃതനടപടിയോടൊപ്പം രാഷ്ട്രീയമായ ഇടപെടലും ഉണ്ടാകണമെന്നാണ് ആഗ്രഹം. അതില്‍ DAKFന്റെ എല്ലാ സഹായവും ഉണ്ടാകുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.