സമരങ്ങളെ തോല്പിച്ച് നമ്മൾ ജയിക്കുന്നു, പക്ഷെ ആരാണീ നാം?

xdfdfd

നിലവിൽ വരുന്ന ഒരോ വ്യവസ്ഥയും അതിന്റെ ഗുണഭോക്തക്കളോടൊപ്പം ഇരകളെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതിജീവനത്തിന്റെ ചരിത്രം എന്നത് വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് അനുകൂലമായി ജീവിച്ച അതിന്റെ ഗുണഭോക്താക്കളുടെത് മാത്രമല്ല, അതിനെതിരേ സമരം ചെയ്ത് അതിൽ തങ്ങളുടെ നിലനില്പിന്റെ ഇടം പിടിച്ച് വാങ്ങിയവരുടേത് കൂടിയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സമരം ചിലർക്ക് അതിജീവനത്തിന്റെ ഒരു ആദ്യപാഠമാകുന്നു; മറ്റുചിലർക്ക് വെല്ലുവിളിയുടെതും. സമരങ്ങൾക്ക് പുറത്ത് നില്ക്കുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ ഒരേയൊരു ഘടകം അധികാരമാണ്. അതുമായുള്ള അകലത്തിന്റെ അനുപാതമാണ് സമരാനുകൂലികളെയും, സമരവിരോധികളെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നതും.

എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി, എല്ലാവരും ചേർന്ന് ചെയ്യുന്ന എല്ലാവരുടെയും സമരം എന്ന് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പ്രശസ്തമായ ലിങ്കൻ നിർവചനത്തെ അവലംബമാക്കി ജനാധിപത്യസമരങ്ങൾക്കും വേണമെങ്കിൽ ഒരു നിർവചനം തട്ടിക്കൂട്ടാവുന്നതാണ്. നമ്മുടെ പൊതുബോധം സമരങ്ങളെ സമീപിക്കുന്നതും ഏതാണ്ട് ഈ യുക്തിയെ മുൻ നിർത്തിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. കേരളത്തിലെ മദ്ധ്യവർഗ്ഗത്തിന് സമരങ്ങളോടുള്ള നിഷേധാത്മക നിലപാടിന് കാരണം കാലഹരണപ്പെട്ട സമരരൂപങ്ങളും അവയുടെ ജനപിന്തുണയില്ലാത്ത, ഏകപക്ഷീയവും അക്രമാസക്തവുമായ രീതിശാസ്ത്രവുമാണ് എന്ന വിമർശനം അവരുടെ ബുദ്ധിജീവികളാൽ ഇപ്പോൾ പരക്കെ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ട് കാണുന്നതിന്റെ കാരണവും ഏതാണ്ട് അതൊക്കെ തന്നെയാവണം.

ജനം എന്ന വൈവിദ്ധ്യങ്ങളുടെ കൂട്ടം മദ്ധ്യവർഗ്ഗമെന്ന അതിലെ ഒരു പ്രമുഖഗണവുമായി സമീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ജനപിന്തുണ എന്നത് സ്വാഭാവികമായും ആ ഗണത്തിന്റെ പിന്തുണയായി ചുരുങ്ങുന്നു; അതില്ലാത്ത സമരങ്ങളൊക്കെ ജനപിന്തുണയില്ലാത്ത സമരങ്ങളും. മദ്ധ്യവർഗ്ഗത്തിന് പുറത്തുള്ള നിരവധി സാമൂഹ്യ, സാംസ്കാരിക, സാമ്പത്തിക അപര ഗണങ്ങളെ മുഴുവൻ ഒറ്റയടിക്ക് ജനത്തിന്റെയും, ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും നിർവചനത്തിന് പുറത്താകുന്ന ഇന്ദ്രജാലത്തിലൂടെയാണ് ഈ സാമാന്യവല്ക്കരണം നിലവിൽ വരുന്നത്. അത്തരം ഒരു സാമാന്യവൽക്കരണത്തിലൂടെയാണ് സമരങ്ങളെ അവയുടെ മാനവികവും, നീതിബന്ധിയുമായ ഉള്ളടക്കങ്ങളെ റദ്ദ് ചെയ്ത് പൊതുബോധം ഏകപക്ഷീയമായി ജനവിരുദ്ധം എന്ന് മുദ്ര കുത്തുന്നതും.

എന്താണ് മദ്ധ്യവർഗ്ഗം?

വ്യക്തമായ ഒരു വസ്തുനിഷ്ഠ വർഗ്ഗീകരണം സാദ്ധ്യമല്ലാത്ത ഒരു സംവർഗ്ഗമാണിത്. സാമ്പത്തികമോ, ജാതീയമോ, മതപരമോ, വംശീയമോ ആയ ഒരു വർഗ്ഗീകരണത്തിനും ആധുനികോത്തര മദ്ധ്യവർഗ്ഗത്തെ കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്താനാവില്ല. മാർക്സ് നിരീക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ അടിസ്ഥാനവർഗ്ഗത്തിനും മൂലധനം കയ്യാളുന്ന ഉപരിവർഗ്ഗത്തിനും ഇടയിൽ നിലനില്ക്കുന്ന മദ്ധ്യവർഗ്ഗം മൂതലാളിത്തത്തിന് ഒരു അവശ്യപൂരകം എന്ന നിലയിൽ നിരന്തരം പുനർജനിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ബെല കുന്നിനെ പോലെയുള്ളവർ തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ സർവ്വാധിപത്യത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ഒരു ആന്തരിക വെല്ലുവിളിയായി കാണുന്നതും ഇതേ മദ്ധ്യവർഗ്ഗത്തെയാണ്. പക്ഷേ മാർക്സിയൻ വീക്ഷണത്തിലെ മദ്ധ്യവർഗ്ഗം ഒരു മൂലധന സൃഷ്ടിയാണ്. എന്നാൽ ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യങ്ങളിൽ മൂലധനം എന്നത് മദ്ധ്യവർഗ്ഗനിർമ്മിതിയ്ക്ക് പിന്നിലെ പല ഘടകങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇന്ത്യൻ മദ്ധ്യവർഗ്ഗത്തെ വേണമെങ്കിൽ നേരിട്ട് അധികാരത്തിന്റെ പങ്കുകാരാകാതിരിക്കുമ്പോഴും ഒരിക്കലും അതിന്റെ ഇരകൾ ആകേണ്ടി വരാത്ത, അധികാരത്തിനും അതിന്റെ പ്രത്യക്ഷ ഇരകൾക്കും ഇടയിൽ നിലനില്ക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗമാണ് എന്ന് അവ്യക്തമായി നിർവചിക്കാം എന്ന് മാത്രം. അപ്പോഴും അവരുടെ സ്വത്വം ജാതീയവും, വംശീയവും, മതപരവും എന്ന നിലയിൽ ജന്മസിദ്ധമോ, സമ്പത്തുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത് എന്ന നിലയിൽ കർമ്മ സിദ്ധമോ മാത്രമായ ഒന്നുമല്ല.

കമ്പോളം നിലനിൽക്കുന്ന വരേണ്യവിഭാഗങ്ങളെ കൂടാതെ മറ്റൊരു സാമ്പത്തിക വരേണ്യതയെക്കൂടി സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ജാതിവ്യവസ്ഥയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഫ്യൂഡൽ ഉല്പാദനവ്യവസ്ഥ വരേണ്യതയെന്ന നിർമ്മിതിയിലേയ്ക്ക് ജാതീയവും, സാമ്പത്തികവുമായ ഘടകങ്ങളെ പരസ്പരം വേർതിരിക്കാനാവാത്ത വണ്ണം ഉരുക്കി ചേർത്തിരുന്നു. ഫ്യൂഡൽ വേരുകൾ പൂർണ്ണമായും നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത നമ്മുടെ ജനാധിപത്യമാകട്ടെ അതിലേയ്ക്ക് ഫ്യൂഡൽ വരേണ്യതയ്ക്ക് പുറമേ മറ്റൊരു പ്രത്യക്ഷമായ സാമ്പത്തിക വരേണ്യതയെക്കൂടി കൂട്ടി ചേർത്തു. അങ്ങനെ പണം ഉള്ളവൻ അധികാരത്തിന്റെ പങ്കുകാരനും, അതിലൂടെ വരേണ്യനും ആയി തീർന്നു .

മദ്ധ്യവർഗ്ഗം അധികാരത്തിന്റെ ചൂഷണയന്ത്രത്തിന് അതീതരാണെന്നുമല്ല. അധികാരത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇവിടെ ചൂഷണത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രം അത്രകണ്ട് പ്രകടവും, പ്രത്യക്ഷവുമല്ല എന്ന് മാത്രം . എന്നാൽ പ്രയോഗതലത്തിൽ ആ വ്യത്യാസം അത്ര ലഘുവായല്ല നിലനില്ക്കുന്നതും. ജാതീയവും, മതപരവും, ലിംഗപരവും വംശീയവുമായ സ്വത്വങ്ങളെപ്പോലും സ്വാധീനിക്കത്തക്ക വണ്ണം പ്രബലമായ ഒരു സാന്നിദ്ധ്യമാണ് ഈ വിഭാഗത്തിന്റെ സാമ്പത്തികമായ വർഗസ്വത്വവും.ഇത്തരത്തിൽ പല ഘടകങ്ങളുമായി കെട്ടുപിണഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു ഒരു സ്വത്വ ഘടന എന്ന നിലയിലാണ് സാമ്പത്തികമോ, ജാതീയമോ, മതപരമോ, വംശീയമോ ആയ ഒരു വർഗ്ഗീകരണത്തിനും മദ്ധ്യവർഗ്ഗത്തെ പൂർണ്ണമായി അടയാളപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല എന്ന് മുകളിൽ പറഞ്ഞത്. അധികാരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെയും, മൂല്യബോധത്തെയും എളുപ്പത്തിൽ സ്വാംശീകരിക്കാനാവുക, അതിന് അനുരൂപമായി തങ്ങളുടെ സാംസ്കാരിക ബോധത്തെയും, നീതിബോധത്തെയും രൂപപ്പെടുത്താനാവുക തുടങ്ങിയവയാണ് മദ്ധ്യവർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശന മാനദന്ധങ്ങൾ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അത് ഇന്ദ്രിയഗോചരമോ, പ്രത്യക്ഷമോ ആയ ഒരു ഭൗതീകാവസ്ഥയിലുപരി ഒരു മനോനിലയോ, സാംസ്കാരികാവസ്ഥയോ ഒക്കെയാണ്.

'നവ ക്ഷത്രിയർ'

ദളിത് സൈദ്ധാന്തികനായ കാഞ്ചാ ഏലയ്യ തന്റെ 'എന്തുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒരു ഹിന്ദുവല്ല' എന്ന പുസ്തകത്തിൽ 'നവക്ഷത്രിയർ' എന്ന ആധുനികതാനന്തരം ജാതിശ്രേണിയിൽ ഉരുവം കൊണ്ട ഒരു പുതുവിഭാഗത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. ജാതിവ്യവസ്ഥയിലെ അവാന്തര വിഭാഗത്തിൽ പെട്ട ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യർ സമൂഹശ്രേണിയിൽ നടുക്ക് നിൽക്കുന്നവർ എന്ന നിലയിൽ തങ്ങളിലേയ്ക്ക് ആദ്യം എത്തിയ സാമൂഹ്യമായ മാറ്റങ്ങളുടെ ഗുണങ്ങൾ തങ്ങൾക്ക് താഴൊട്ടുള്ളവരുടെ മോചനത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ഊർജ്ജമാക്കുന്നതിനു പകരം എങ്ങനെയും ഒരു പടി മുകളിലേക്ക് കയറി സവർണ്ണതയുടെ പങ്കു പറ്റാനായി ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ആ പുസ്തകത്തിൽ വിശദമായി തന്നെ പറയുന്നുണ്ട്. ഇതിൽ നിന്ന് മനസിലാകുന്നത് അധികാരത്തിന്റെ ഇര എന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മനുഷ്യഗണങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഒരോ കയറ്റവും അവരെ അതിനെതിരായ ഒരു സമഗ്ര മനുഷ്യപക്ഷ മുന്നേറ്റത്തിലേയ്ക്ക് ഏകോപിപ്പിക്കണമെന്നില്ല, മറിച്ച് പലപ്പോഴും അധികാരത്തിനനുകൂലമായ ഏകോപനമാവാം സംഭവിക്കുക എന്നാണ്.

xdfdfd

നാരായണഗുരു പ്രതിഷ്ഠിച്ച 'ഈഴവശിവ'നിൽ നിന്ന് സാംസ്കാരിക ഊർജ്ജവും, ഭൂപരിഷ്കരണത്തിൽ നിന്ന് സാമ്പത്തിക ഊർജ്ജവും സംഭരിച്ച കേരളത്തിലെ ഈഴവ സമുദായം അത് ചിലവഴിച്ചത് ജാതിവ്യവസ്ഥയെയും, അയിത്തത്തെയും തകർക്കാനല്ല എന്നത് ഇവിടെ പ്രത്യേകം ഓർക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇവിടെ സമ്പത്ത് അവരുടെ അവാന്തര സ്വഭാവത്തെ ഉപരിഘടനയിലേയ്ക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ സഹായിച്ചുവെങ്കിൽ അതേ സമ്പത്ത് അവർക്ക് സാംസ്കാരിക അനുമതി നല്കാൻ ഉപരിവർഗ്ഗത്തെ നിർബന്ധിതമാക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് അവർ സവർണ്ണമൂല്യങ്ങളുടെ ശക്തരായ വക്താക്കളാകുന്നതും അതിന് എണ്ണം കൊണ്ട് കൂടി ശക്തി പകരുന്നതും നാം കണ്ടു.

ഗുരു സ്ഥാപിച്ച ഈഴവശിവനിലേക്കും ദളിതർക്ക് പ്രവേശനമുണ്ടായില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രീലങ്കൻ യാത്രയ്ക്ക് പിന്നിൽ സ്വന്തം സമുദായം കൂടി ചേർന്ന് സാക്ഷാത്കരിച്ച തന്റെ സാമൂഹ്യ പരിഷ്കരണശ്രമങ്ങളുടെ പരാജയം നല്കിയ വേദനയുമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന വ്യാഖ്യാനം ശരിയാകുന്നത് ആ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. ഒരു പടി കൂടി കയറി മദ്ധ്യവർഗ്ഗത്തിൽ എത്തിയതോടെ ഈഴവർ സമുദായം എന്ന നിലയിൽ അധികാരത്തിനും വ്യവസ്ഥയ്ക്കും എതിരേ ഉള്ള സമരം ഉപേക്ഷിച്ച് സാംസ്കാരികമായി പണ്ടേ അധികാരപക്ഷം ചേർന്ന നായർ, ബ്രാഹ്മണ, സിറിയൻ കത്തോലിക കുലങ്ങളോടൊപ്പം ചേർന്നു. ഇത് ജന്മസിദ്ധമായ വർഗ്ഗ, ജാതി സ്വത്വ സങ്കല്പങ്ങളെ ഒരുപോലെ നിരാകരിക്കുന്ന ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ജാതിസ്വത്വം ജന്മ സിദ്ധമായിരുന്നെങ്കിൽ ഈഴവർക്ക് സ്വയം നവക്ഷത്രിയരായി പരിണമിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു. വർഗ്ഗ സ്വത്വം സ്ഥിരമായ ഒന്നായിരുന്നുവെങ്കിലും അവർക്ക് അത് ആകുമായിരുന്നില്ല.

ഉപരി, മദ്ധ്യവർഗ്ഗങ്ങളും കേരളീയ പൊതുബോധവും

ആധുനികോത്തര മലയാളിസമൂഹത്തിലെ ഉപരി, മധ്യവർഗങ്ങളുടെ ആത്മബോധത്തിൽ ജാതി ഒരു നിർണ്ണായക ഘടകമാണെങ്കിലും അത്‌ മാത്രമല്ല അവരുടെ വർഗഘടനയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്‌. സവർണ്ണരായ ബ്രാഹ്മണ, നായർ, സിറിയൻ കത്തോലിക് വിഭാഗങ്ങളിൽ പെട്ട പലരും സാമ്പത്തികമായി ദുർബലവിഭാഗങ്ങളായി മാറിയിട്ടുണ്ട്‌ എന്നാണ്‌ മുന്നോക്ക വികസന കോർപ്പറേഷൻ പോലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക്‌ ഇന്ന് ലഭ്യമായ സാംഗത്യം തെര്യപ്പെടുത്തുന്നത്‌. എന്നാൽ ഒപ്പം അവർ സാമൂഹ്യമായും, സാംസ്കാരികമായും ഇന്ന് പിന്നോക്ക അവസ്ഥയിലാണെന്ന് മുന്നോക്ക വികസന കോർപ്പറേഷൻ ആളിനെ വച്ച്‌ കണ്ടെത്തിച്ചാലും മുന്നൊക്കക്കാർക്ക് അത് സമ്മതിക്കുക പ്രയാസമായിരിക്കും. കാരണം അത്രത്തോളം പ്രബലമാണ്‌ അയിത്തം ഉൾപ്പെടെയുള്ള സാമൂഹ്യ ദുരാചാരങ്ങൾ വഴി അവരിൽ വളർന്ന നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള വരേണ്യബോധം. ഈ വരേണ്യബോധത്തിലേക്കാണ്‌ പുതുതായി സ്ഥാനക്കയറ്റം കിട്ടിവന്ന ഒരു വിഭാഗവും തങ്ങളുടെ പങ്ക്‌ ചോദിക്കുന്നത്‌. അതിൽ, വരേണ്യതയെന്ന സവർണ്ണ സങ്കൽപ്പത്തിൽ അവർ നിലയുറപ്പിക്കുന്നത്‌ കുന്നുകൾ ഇടിച്ചല്ല, ഗർത്തങ്ങളുടെ ആഴം കൂട്ടിയാണ്‌. ദളിത്‌, ആദിവാസി സമൂഹങ്ങളുടെ അവകാശനിഷേധങ്ങൾക്ക്‌ കേരളത്തിൽ പത്തിരുപത്തിനാലു ശതമാനത്തോളം വരുന്ന ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ കയ്യൊപ്പ്‌ കൂടി ലഭിക്കുകയാണിവിടെ. അങ്ങനെ അവരും ജാതീയമായ ഉച്ചനീചത്വങ്ങളുടെ അധികാരഘടനയ്ക്ക്‌ ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ച്‌ മധ്യവർഗ്ഗമായി തീരുന്നു.

മുതലാളിത്ത വികസനത്തിന്റെ കാലഘട്ടം കൂടിയാണ്‌ ഇത്‌. കമ്പോളം നിലനിൽക്കുന്ന വരേണ്യവിഭാഗങ്ങളെ കൂടാതെ മറ്റൊരു സാമ്പത്തിക വരേണ്യതയെക്കൂടി സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ജാതിവ്യവസ്ഥയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഫ്യൂഡൽ ഉല്പാദനവ്യവസ്ഥ വരേണ്യതയെന്ന നിർമ്മിതിയിലേയ്ക്ക് ജാതീയവും, സാമ്പത്തികവുമായ ഘടകങ്ങളെ പരസ്പരം വേർതിരിക്കാനാവാത്ത വണ്ണം ഉരുക്കി ചേർത്തിരുന്നു. ഫ്യൂഡൽ വേരുകൾ പൂർണ്ണമായും നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത നമ്മുടെ ജനാധിപത്യമാകട്ടെ അതിലേയ്ക്ക് ഫ്യൂഡൽ വരേണ്യതയ്ക്ക് പുറമേ മറ്റൊരു പ്രത്യക്ഷമായ സാമ്പത്തിക വരേണ്യതയെക്കൂടി കൂട്ടി ചേർത്തു. അങ്ങനെ പണം ഉള്ളവൻ അധികാരത്തിന്റെ പങ്കുകാരനും, അതിലൂടെ വരേണ്യനും ആയി തീർന്നു . യൂസഫലിയുടെ സാമൂഹ്യവരേണ്യത്വം അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നത്‌ അയാൾ ഇസ്ലാം മതം സ്വീകരിച്ച ബ്രാഹ്മണരുടെ കുലത്തിൽ പെട്ടതുകൊണ്ടല്ല, സമ്പത്തിലൂടെ ആർജ്ജിച്ച അധികാരത്തിലൂടെയാണ്‌. പരമാവധി പുറം തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ഒച്ചതാഴ്തി പരദൂഷണം പറയുകയല്ലാതെ അയാൾക്കെതിരേ ഒരു ബ്രാഹ്മണ്യത്തിനും ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല. കാരണം ആഗോളവൽക്കരണാനന്തര സമൂഹത്തിലെ ബ്രാഹ്മണ്യം കമ്പോളജന്യം കൂടിയാണ്‌.

നവോത്ഥാനവും, വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ നടന്ന വിപ്ലവവും, തൊഴിലാളിവർഗ രാഷ്ട്രീയവും കൂടി ചേർന്ന് കേരളീയ സമൂഹത്തെ ദേശീയവും, അന്തർ ദേശീയവുമായ വിലപേശൽ ശേഷിയുള്ള ഒരു സമൂഹമാക്കി മാറ്റിത്തീർത്തിട്ടുണ്ട്‌. അതിലൂടെ അതിലെ അദ്ധ്വാന സന്നദ്ധരായ വ്യക്തികൾക്ക്‌ കൈവന്ന സാമ്പത്തികനേട്ടങ്ങൾ മറ്റൊരു സവിശേഷതയാണ്‌. പക്ഷേ അപ്പോഴും സാമൂഹ്യവും സാംസ്കാരികവും മൂല്യബന്ധിയുമായ ജീവിതമാതൃക ബ്രാഹ്മണിക് അധികാരത്തിന്റേത്‌ തന്നെയായി തുടർന്നതുകൊണ്ട്‌ അത്തരം വ്യക്തികളും, കുടുംബങ്ങളും ഒറ്റതിരിഞ്ഞ്‌ മധ്യവർഗത്തിലേയ്ക്ക്‌ പ്രവേശനം ലഭിക്കാൻ പലവഴി തിരയുന്നതല്ലാതെ സാംസ്കാരികമായി ബ്രാഹ്മണിക് അധികാരഘടനയുടെ തകർച്ചയ്ക്ക്‌ വേണ്ട സമരോർജ്ജം ഇതിൽ നിന്നൊന്നും ഉരുവം കൊള്ളാതെയും പോയി.

2011ലെ സെൻസസ് പ്രകാരം ബ്രാഹ്മണ, നായർ, സിറിയൻ കത്തോലിക് വിഭാഗങ്ങളും നവ ക്ഷത്രിയവിഭാഗവും ചേരുമ്പോൾ തന്നെ നമ്മുടെ മുഴുവൻ ജനസംഖ്യയുടെ ഏതാണ്ട് പകുതിയോളം എത്തും. ഇരുപത്താറു ശതമാനത്തോളം വരുന്ന മുസ്ലീം സമുദായത്തിലെ വരേണ്യവിഭാഗങ്ങളും, കമ്പോള ബ്രാഹ്മണരും കൂടി ചേരുമ്പോൾ കേരളം സാംസ്കാരികമായി ഉപരി മധ്യവർഗങ്ങൾക്ക് ഭൂരിപക്ഷമുള്ള, അങ്ങനെ സാംസ്കാരിക ഉപരിമധ്യവർഗത്തിൽ സ്വയം അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു സമൂഹമായി മാറുന്നു. ഏത് രൂപത്തിലായാലും അധികാരത്തിന്റെ ഭദ്രമായ സംസ്ഥാപനമാണ് അവർക്ക് ആവശ്യം. അങ്ങനെ സവിശേഷവും, വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു തനത് ഡെമോഗ്രഫിയെക്കൂടി പരിഗണിച്ച്‌ വേണം നാം കേരളീയ പൊതുബോധത്തെയും, അതിന്റെ സങ്കീർണ്ണമായ വർഗഘടനയെയും വിലയിരുത്താൻ. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വേണം അതിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വരുന്ന, വരുമെന്ന് നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന വർഗസമര സങ്കൽപത്തെയും.

വ്യവസ്ഥയും അധികാരവും

ഏതൊരു വ്യവസ്ഥയ്ക്കുള്ളിലും അനിവാര്യമായ ഒരു സാന്നിദ്ധ്യമായി അധികാരം ഉണ്ടാകും. അധികാരം തന്നെ വ്യവസ്ഥ, വ്യവസ്ഥ തന്നെ അധികാരം എന്ന് സാമാന്യവൽക്കരിക്കാവുന്നത്ര പൂരകമായാണ് അവയുടെ അസ്തിത്വങ്ങൾ സഹവർത്തിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യൻ അതിമാനുഷനായി പരിണമിക്കും വരെയെങ്കിലും, അധികാരം ഇല്ലാതെയാകുമ്പോൾ, അതായത് അധികാരത്തിന്റെ നേർ പ്രതിനിധാനമായ ഭരണകൂടം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ വ്യവസ്ഥ തന്നെ ഇല്ലാതാകുന്നത്. അത്തരം ഒരു അവസ്ഥ ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്ന സാമൂഹ്യവും, സാംസ്കാരികവും, രാഷ്ട്രീയവുമായ അനിശ്ചിതത്വങ്ങളെയും, ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളെയും ഒക്കെ ചേർത്താണല്ലോ അരാജകത്വം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അനാർക്കി എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ചിന്താധാര മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുന്നത് അത്തരം ഒരു സാമൂഹ്യ, രാഷ്ട്രീയ അരാജകത്വമാണെന്ന് ലളിതവൽക്കരിക്കാനാവില്ല.. അത് മേല്പറഞ്ഞവണ്ണം മനുഷ്യൻ അതിമാനുഷനായി പരിണമിക്കുന്നതോടെ സ്വയം കൊഴിഞ്ഞുപോകുന്ന അധികാരത്തെയും, വ്യവസ്ഥയെയും സ്വപ്നം കാണുന്ന, ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം അത്തരമൊരു കാല്പനിക ഉല്പതിഷ്ണുത്വം പുലർത്തുന്ന ഒന്നാണ്. എന്നാൽ അപരനുമേൽ നേടുന്ന ആധിപത്യത്തിലൂടെ മാത്രമുള്ള അതിജീവനം എന്ന പ്രകൃതിദത്ത അനുകൂലകത്തിന്റെ വിവിധ തലങ്ങളിലുള്ള നീക്കിയിരിപ്പുകൾ മനുഷ്യനുള്ളിൽ ബാക്കിയുള്ളിടത്തോളം കാലം അത് ഉപായങ്ങളില്ലാതെ പ്രായോഗികമാവുകയുമില്ല.

നിലവിൽ വരുന്ന ഒരോ വ്യവസ്ഥയും അതിന്റെ ഗുണഭോക്താക്കളോടൊപ്പം ഇരകളെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു എങ്കിൽ അതിൽ പ്രായോഗികമായി നടപ്പിലാക്കാവുന്ന പരിഷ്കാരം വ്യവസ്ഥയിൽ അന്തർലീനമായ ഇരവൽക്കരണത്തിന്റെ സാധ്യതയുടെ അളവും, തീവ്രതയും കുറച്ചുകൊണ്ടെയിരിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ്. അതിന് സാധ്യമായ ഒരേയൊരു വഴി അധികാരത്തിനും ഭരണകൂടത്തിനും തിരുത്തൽ ശക്തിയായി പ്രതിഷേധങ്ങളുടെ, സമരങ്ങളുടെ ഒരു പ്രത്യധികാരത്തെ, പ്രതിഭരണകൂടത്തെ സാംസ്കാരികമായും, അനിവാര്യമാകുന്ന ഘട്ടങ്ങളിൽ കായികമായും നിർമ്മിക്കുക എന്നതാണ്.

പ്രകൃതിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതിജീവനം എന്നത് ഒരു ജീവൻ മരണ പോരാട്ടമാണ്. അവിടെ യുക്തി ഇര/വേട്ടക്കാരൻ, ആക്രമണം/പ്രതിരോധം തുടങ്ങിയ കേവലമായ ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ അല്ല. വേട്ടയിൽ തോറ്റാൽ അതിന്റെ ഇരയാകുക എന്നതാണ് അവിടെ വേട്ടക്കാരിയുടെ/രന്റെ വിധി. അതുകൊണ്ട് ആക്രമണം പോലെ അക്രമാസക്തമാണ് പ്രതിരോധവും. അത് കാണാനാകാതെ പോകുന്നത് നമ്മുടെ യുക്തിയിൽ അന്തർലീനമായ കറുപ്പ്/വെളുപ്പ് മാതൃകാന്വേഷണ (പാറ്റേൺ സീക്കിങ്ങ്) ത്വര കൊണ്ടാണ്. പ്രകൃതിയിൽ മുറിവേറ്റതോ, അംഗഭംഗത്തോടെ ജനിച്ചതോ, അതിജീവനബന്ധിയായ കായിക, ബൌദ്ധിക ശേഷികളിൽ വൈകല്യമുള്ളതോ ആയ ഒരു ജന്മത്തിനും യാദൃശ്ചികമായി ലഭിക്കാവുന്ന ദൈർഘ്യത്തിനപ്പുറം അതിജീവനമില്ല. അവിടെ അതിജീവനം എന്നത് കരുത്തുള്ളവയുടെ മാത്രം അവകാശമാണ്. ഈ അവകാശം തന്നെ പ്രാകൃതികമായ അധികാരവും.

ഇതിൽനിന്നുള്ള ധനാത്മകമായ ഒരു വ്യതിയാനമാണ് മനുഷ്യനിർമ്മിതമായ അധികാരവും വ്യവസ്ഥയും. എന്തൊക്കെ പരിമിതികൾ ഉണ്ടെങ്കിലും പ്രാകൃതികമായ അധികാര വ്യവസ്ഥയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അതിൽ ദുർബലരും, വികലാംഗരും, ബുദ്ധിമാന്ദ്യമുള്ളവരും ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർക്ക് തത്വത്തിലെങ്കിലും നിലനില്പുണ്ട്. കാരണം മനുഷ്യനിർമ്മിതമായ വ്യവസ്ഥയും, അധികാരവും അവകാശങ്ങളെ നിർവചിക്കുന്നത് കേവലമായ വേട്ടയാടൽ/ പ്രതിരോധിക്കൽ ക്ഷമതയെ മാത്രം മുൻനിർത്തിയല്ല എന്നതാണ്. ഇവിടെയാണ് മനുഷ്യനിർമ്മിതമായ അധികാര, വ്യവസ്ഥാ സങ്കല്പങ്ങളിലേക്ക് നീതി എന്ന ആശയം കടന്നുവരുന്നത്. അത് പ്രകൃതിദത്തമോ, കേവലം ജീവശാസ്ത്രബന്ധി മാത്രമായ അതിജീവനക്ഷമതയിൽനിന്ന് സ്വയം ഉണ്ടാകുന്നതോ ആയ ഒന്നല്ല; സാംസ്കാരികമായി ആർജ്ജിക്കപ്പെടുന്നതാണ്. ആ നിലയ്ക്ക് സംസ്കാരവും, നീതിബോധവും പ്രകൃതി വിരുദ്ധങ്ങളായ ആശയങ്ങൾ തന്നെയാണ്. പ്രകൃതിവിരുദ്ധമായ അത്തരം ഒരു നീതിബദ്ധവും സാംസ്കാരികവുമായ സാമൂഹ്യജീവിതത്തിന്റെ സാദ്ധ്യതകൾ മനുഷ്യർക്ക്‌ നല്കിയത് പ്രാഥമികമായി അധികാരവും, വ്യവസ്ഥയും ആണ് എന്നതുകൊണ്ടാണ് കേവലമായ അധികാര,വ്യവസ്ഥാ നിരാസങ്ങളെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന അനാർക്കിസ്റ്റുകളെ അവരെ ആന്തരികമായി പ്രചോദിപ്പിക്കുന്ന നിഷേധം എന്ന ഒറ്റ ഘടകം മാത്രം മുൻനിർത്തി ആഘോഷിക്കാനാവാത്തതും.

അനിവാര്യമായ ചില തിന്മകൾ

നന്മ/തിന്മ തുടങ്ങിയ പ്രത്യക്ഷത്തിൽ വിരുദ്ധസ്വഭാവമുള്ള പല ദ്വന്ദ്വങ്ങളും വെള്ളം കടക്കാത്ത അറകളിൽ സംശുദ്ധമായി നിലനിൽക്കുന്നവയല്ല. അവയിൽ ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന മൂല്യങ്ങളും, മൂല്യരാഹിത്യങ്ങളും പോലും പ്രയോഗതലത്തിൽ ആപേക്ഷികമായാണ് നിലനിൽക്കുന്നത് എന്ന് ഇവിടെ വ്യക്തമാകുന്നു. കേവലം പ്രാകൃതികവും ജീവശാസ്ത്രപരവും മാത്രമായിരുന്ന ഒരു അതിജീവന വ്യവസ്ഥയിൽ നിന്ന് സംസ്കാരവും നീതിബോധവും ചേർന്ന് സൃഷ്ടിച്ച വ്യവസ്ഥയും, അധികാരവും മനുഷ്യസമൂഹത്തെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത് താരതമ്യേനെ ധനാത്മകമായ മറ്റൊരു ചരിത്ര ഘട്ടത്തിലേക്കാണ്. എന്നാൽ അത്, അധികാരം, അധികാരനിർമിതമായ വ്യവസ്ഥ അനിഷേദ്ധ്യവും പരിഷ്കരണശ്രമങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടാത്തതുമായ ഒന്ന് അല്ല താനും. അധികാരം അനിവാര്യമായ ഒരു തിന്മയാണെങ്കിൽ പിന്നെ സാധ്യമായത് അതിനെ മനുഷ്യ പക്ഷത്തേയ്ക്ക് നിരന്തരം പരിവർത്തിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ്.

ഇവിടെ നമുക്ക് വീണ്ടും ലേഖനത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലേക്ക് മടങ്ങി പോകേണ്ടതുണ്ട്. നിലവിൽ വരുന്ന ഒരോ വ്യവസ്ഥയും അതിന്റെ ഗുണഭോക്താക്കളോടൊപ്പം ഇരകളെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു എങ്കിൽ അതിൽ പ്രായോഗികമായി നടപ്പിലാക്കാവുന്ന പരിഷ്കാരം വ്യവസ്ഥയിൽ അന്തർലീനമായ ഇരവൽക്കരണത്തിന്റെ സാധ്യതയുടെ അളവും, തീവ്രതയും കുറച്ചുകൊണ്ടെയിരിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ്. അതിന് സാധ്യമായ ഒരേയൊരു വഴി അധികാരത്തിനും ഭരണകൂടത്തിനും തിരുത്തൽ ശക്തിയായി പ്രതിഷേധങ്ങളുടെ, സമരങ്ങളുടെ ഒരു പ്രത്യധികാരത്തെ, പ്രതിഭരണകൂടത്തെ സാംസ്കാരികമായും, അനിവാര്യമാകുന്ന ഘട്ടങ്ങളിൽ കായികമായും നിർമ്മിക്കുക എന്നതാണ്.

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഭരണവ്യവസ്ഥയിൽ പ്രതിപക്ഷം നിർവഹിക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ നിർവഹിക്കേണ്ടത് അത്തരം ഒരു കടമയാണ്. അതിന്റെ സാംസ്കാരിക അതിജീവന വ്യവസ്ഥയിൽ ആ കർത്തവ്യം നിർവഹിക്കേണ്ടത് അതാത് സമൂഹങ്ങളുടെ, വർഗങ്ങളുടെയല്ല, ജൈവബുദ്ധിജീവികളും. ആ കടമയുടെ നിർവഹണത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രമാണ് സമരങ്ങളുടെ രീതിശാസ്ത്രം. അതായത് സമരങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അതിന് പരിധികൾ കല്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ പരിമിതമാക്കപ്പെടുന്നത് പൗരയുടെ/ന്റെ ഭരണപരവും, നീതിന്യായപരവും, സാംസ്കാരികവുമായ സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെയാണ്. ഒരു പൗരസമൂഹം സമരങ്ങൾക്കെതിരായ നിലപാട് എടുക്കുമ്പോൾ, അത് പൊതുബോധമായി പരിവർത്തിക്കപ്പെടുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നത് നാം നമ്മുടെ പാരതന്ത്ര്യത്തെ സുരക്ഷിതത്വമായി കണ്ട് അതിന് വേണ്ടി ശബ്ദമുയർത്തുന്ന വിരോധാഭാസമാണ്.

സമരവിജയം

സമരങ്ങൾ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുക എന്നത് വെറുതേ അങ്ങ് സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നല്ല. ഏത് വ്യവസ്ഥയിലും അതിന്റെ ഗുണഭോക്താക്കളുടേതും ഇരകളുടെതുമായ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടാകും എന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ അതിനെതിരായ സമരങ്ങൾക്കും രണ്ട് പക്ഷം ഉണ്ടാകും. അയിത്തം, ശൈശവവിവാഹം, സതി തുടങ്ങിയ ഇന്ന് സാമൂഹ്യ ദുരാചാരങ്ങളായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന(?) വ്യവസ്ഥകൾക്ക് എതിരായ സമരങ്ങളിൽ പോലും അതാത് കാലങ്ങളിൽ പ്രബലമായ രണ്ട് പക്ഷങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. സാംസ്കാരികമായും കായികമായും അക്രമാസക്തമായ പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഉണ്ടായപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യാൻ ഭരണകൂടങ്ങൾ തയ്യാറായത്. ദളിതർ കൂട്ടമായി ഹിന്ദുമതത്തെ ഉപേക്ഷിക്കും എന്ന സാധ്യത കണ്ടപ്പൊഴാണ് ക്ഷേത്ര പ്രവേശന വിളംബരത്തിന് നമ്മുടെ ഭരണകൂടം വഴങ്ങിയതെന്ന നിരീക്ഷണം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. കർഷകസമരങ്ങളും, മിച്ചഭൂമി സമരവും ഒക്കെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ച് വാങ്ങിയത് ക്രമ സമരങ്ങളിലൂടെ അല്ല, അക്രമ സമരങ്ങളിൽ കൂടി തന്നെ ആയിരുന്നു.

xdfdfd
കർണാടക അംഗൻവാടി തൊഴിലാളികളുടെ സമരത്തിൽ നിന്ന് കടപ്പാട്: All India Federation of Anganwadi Workers & Helpers (AIFAWH)

എല്ലാ സമരങ്ങൾക്കും നിരാഹാരം പോലെയുള്ള ഗാന്ധീയൻ മാർഗ്ഗങ്ങൾ അവലംബിച്ച് വിജയിക്കാനുമാവില്ല. ഗാന്ധിയൻ നിരാഹാരസമരങ്ങൾ വിജയിച്ചത് അവയ്ക്ക് ആർജ്ജിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ ഏകപക്ഷീയമായ സാംസ്കാരിക ഹെഗമണിയുടെ പങ്ക് പറ്റി ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് വിപരീത അഭിപ്രായങ്ങൾക്കും, നിലപാടുകൾക്കും എതിരേ പോലും അദ്ദേഹത്തിന് നിരാഹാരസമരങ്ങൾ നടത്തി വിജയിപ്പിക്കാനായത്. അത്തരം വിജയങ്ങളിലെ ഏകപക്ഷീയമായ അക്രമാസക്തിയാണ് അംബേഡ്കറെ ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ചെരുപ്പ് നക്കി എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് പൊതുമണ്ഡലത്തിൽ സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെട്ടത്.

പട്ടിണിമരണങ്ങളോടുള്ള സർക്കാർ അവഗണനയിൽ പ്രതിഷേധിച്ചു കൊണ്ട് ആദിവാസികൾ നഗരത്തിൽ പന്തൽ കെട്ടി നിരാഹാരം കിടന്നാൽ അതിന് ഗാന്ധിയുടെ നിരാഹാരസമരങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയപ്രാധാന്യം കിട്ടുകയില്ല എന്നത് ആരാണ് സമരം ചെയ്യുന്നത് എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് സമരരീതികളുടെ വിജയസാധ്യത എന്ന സാമാന്യബോധത്തെ അടിവരയിടുന്നു. മഹത്തായ ഈ ഗാന്ധീയൻ സമരമാർഗ്ഗത്തിൽ ഒരു ദശകത്തിലധികം തുടർന്നിട്ടും ഇറോം ഷർമ്മിളയെ ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം അവഗണനയിലൂടെ തോല്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് അവർക്ക് ഗാന്ധി ആസ്വദിച്ചിരുന്ന ഹെഗമണിയുടെ പടച്ചട്ട ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ്. ഇറോം ഷർമിളയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഗാന്ധിയുടെ പ്രശസ്തമായ നിരാഹാരസമരങ്ങൾ പോലും പരമാവധി എത്ര ദിവസം നീണ്ടിട്ടുണ്ട്? എത്ര നീളാൻ നാം അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ട്? ക്രമത്തെ കായികം മാത്രമായി ചുരുക്കിക്കൊണ്ടാണ് അക്രമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ധാരണകൾ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത് എന്നതാണ് പ്രശ്നം. വൈകാരികമായ ആക്രമണവും, അത് അതിന്റെ ഇരകളിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന സമ്മർദ്ദവും മനസിലാക്കണമെങ്കിൽ അംബേദ്‌കറെ പ്രതിസ്ഥാനത്ത് നിരത്തി ഗാന്ധി നടത്തിയ നിരാഹാര സമരത്തെ പതിവിൽ നിന്ന് മാറി അംബേദ്കറിന്റെയും അദ്ദേഹം പ്രതിനിധാനം ചെയ്ത പാർശ്വവൽകൃതരുടെ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് കൂടി ഒന്ന് വായിക്കാൻ മെനക്കെടണം. സമരങ്ങൾ അതിനോട് ഐക്യദാർഢ്യമില്ലാത്ത പലരുടെയും സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ, പ്രവർത്തി സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ, വൈകാരികതയെ ഒക്കെ ഇന്നത്തെപ്പോലെ അന്നും ഹനിച്ചിരുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. ആർക്കും ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമുണ്ടാക്കാതെ ഒരു സമരത്തിനും അവഗണനയെന്ന ഭരണകൂടനയത്തെ അതിജീവിച്ച് സ്വയം അടയാളപ്പെടുത്താൻ പോലുമാവില്ല, പിന്നെയല്ലേ ജയിക്കൽ!

സമരങ്ങളുടെ സ്വത്വം

സമരങ്ങളുടെ സ്വത്വം വികേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇവിടത്തെ കാതലായ പ്രശ്നം. മഴ കഴിഞ്ഞ് തളിർത്ത കാട്ടിൽ മേഞ്ഞ് തിമിർക്കുന്നതിനിടെ ഒറ്റതിരിഞ്ഞ് കിട്ടിയ ഒരു മാൻ കുട്ടിയെ സിംഹങ്ങളുടെ പറ്റം ഊഴമിട്ട് ഓടിച്ചിട്ട് പിടിച്ച് വേട്ടയാടുന്നത് കണ്ടാലും മാൻ പറ്റം കൂട്ടം കൂടി അതിന്റെ രക്ഷയ്ക്ക് എത്താറില്ല. അപൂർവ്വം ചില അപവാദങ്ങളിലല്ലാതെ, കായികശേഷി കൂടിയ കാട്ടുപോത്തുകൾ പോലും അതിന് തുനിയാറില്ല. കാട്ടിൽ എന്നും കിട്ടുന്നതല്ല പച്ചപ്പും, വെള്ളവും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഒന്നും. കിട്ടുമ്പോൾ പരമാവധി ഭക്ഷിച്ച് ഉടലിൽ സംഭരിക്കുക എന്നത് അതിജീവനപരമായ ഒരു ആവേഗമാണ്. അതിനിടയിൽ സ്വന്തം അതിജീവനത്തിനായി പൊരുതുന്ന മൃഗത്തിന് ഐക്യദാർഡ്യം പ്രഖ്യാപിക്കാനാവില്ല എന്നത് മൃഗലോകത്ത് അംഗീകൃതമായ യുക്തിയാണ്. അത് മനുഷ്യനും പിന്തുടരുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം.

ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തിനായി കൂട്ടം കൂടി സമരം ചെയ്യുന്നവരുടെ ജാഥ ഉറപ്പായും അങ്ങനെ ഒരു ആവശ്യമില്ലാത്ത സവർണ്ണന്റെ സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തും. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സമരങ്ങളെ നിരോധിക്കുന്ന നീതിപീഠങ്ങൾ അന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ നാം ഇത്ര ദൂരം സഞ്ചരിച്ചെത്തുകയില്ലായിരുന്നു. ഏത് സമരവും, അത് ഏത് വ്യവസ്ഥയ്ക്കെതിരായാണോ നടത്തപ്പെടുന്നത് അതിന്റെ ഗുണഭോക്താക്കളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഹനിക്കും. അപ്പോൾ സമരങ്ങളെ സമീപിക്കേണ്ടത് അതിന്റെ ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. എന്നാൽ നമ്മുടെ കോടതി പ്രഖ്യാപിച്ചതും, മധ്യവർഗ പൊതുബോധം കൈയ്യടിച്ചതുമായ പൊതുസ്ഥലത്ത് പ്രകടനങ്ങളും, സമ്മേളനങ്ങളും പാടില്ല എന്നത് മുതൽ ബന്ദ് നിരോധനം വരെയുള്ള വിധികളിൽ സമരങ്ങൾ നിരുത്തരവാദപരമായി സാമാന്യവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടത് ഏത് പഠനത്തിന്റെ, യുക്തിയുടെ, നീതിബോധത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലായിരുന്നു?

ആ തീരുമാനത്തിന് കയ്യടിച്ച മധ്യവർഗ പൊതുബോധം അത് സാധ്യമാക്കിയത് സമഗ്രമായ നീതി എന്ന സങ്കല്പനത്തെ തന്നെ അപ്രസക്തമാക്കുന്ന നിരവധി സ്വത്വവിഭജനങ്ങളിൽ വേർതിരിഞ്ഞ് നിന്നു കൊണ്ടായിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകളുടെ പ്രകടനങ്ങളെയും, സമ്മേളനങ്ങളെയും ആണ് നിരോധിച്ചത്. മതപരവും, ആചാരബന്ധിയുമായവയ്ക്കൊന്നും ഇത് ബാധകമല്ല. ആറ്റുകാൽ പൊങ്കാലയ്ക്ക് ബാധകമല്ല. എഴുന്നള്ളത്തുകൾക്കും ശോഭായാത്രകൾക്കും ബാധകമല്ല. അവിടെ ഇതര മത വിശ്വാസികളുടെ, അവിശ്വാസികളുടെ, യുക്തിവാദികളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം അപരങ്ങളെ അംഗീകരിച്ച് നിശ്ബ്ദമാകുന്നു. എന്നാൽ തിരിച്ച് അങ്ങനെയല്ല. മതേതരവും, യുക്തിബന്ധിയുമായ സമ്മേളനങ്ങളും,പ്രകടനങ്ങളും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെ ഭാഗമേ അല്ല! സാംസ്കാരികമായും, നീതിബന്ധിയായും കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടേണ്ട മനുഷ്യസ്വത്വം കേവലം ജന്മബന്ധിയായ വർഗ്ഗീകരണങ്ങളിലേയ്ക്ക് വികേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടാൽ അതിലൂടെ പൊതുവിൽ നഷ്ടമാകുന്നത് സമരം എന്ന പ്രതിഷേധസാധ്യതയുടെ സമഗ്ര സാംസ്കാരിക യുക്തി തന്നെയാണ്.

പരാജയപ്പെടുന്ന സമരങ്ങൾ

നമ്മുടെ ഈ കാലഘട്ടം പരാജയപ്പെട്ട സമരങ്ങളുടെ കാലഘട്ടം കൂടിയാണ്. മധ്യവർഗ പൊതുബോധം ഇതിൽ പലപ്പോഴും ഒരുതരം പ്രതികാരതുല്യമായ ആത്മസുഖം അനുഭവിക്കുന്നു. പക്ഷേ ആർക്കെതിരേയാണ് അവർ പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നത്? അധികാരത്തിനോ, ഭരണകൂടത്തിനോ എതിരെയല്ല എന്നത് വ്യക്തം. പിന്നെ സാധ്യമായത് രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകളൊടുള്ള വിപ്രതിപത്തിയാണ് അവർ നയിക്കുന്ന സമരങ്ങളോടുള്ള എതിർപ്പായി ബിംബവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന തീർപ്പാണ്. ജനാധിപത്യത്തിൽ രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകൾ വഹിക്കുന്നത് ജനകീയ പ്രതിനിധാനത്തിന്റെ പങ്കാണ്. ഒരു രാഷ്ട്രീയസംഘടനയും അന്യഗ്രഹജീവികളെ അംഗങ്ങളാക്കി നിലനില്ക്കുന്നവയല്ല. അവയുടെ പ്രവേശന മാനദണ്ഡവും അതല്ല. ഏത് വ്യക്തിക്കും ഏത് രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയിലും അംഗമാകാനും, തന്റെ ബോദ്ധ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് നിലവിൽ ഒരു സംഘടനയും ഇല്ലെങ്കിൽ പുതിയതായി ഒന്ന് തുടങ്ങാനും ജനാധിപത്യത്തിൽ വിലക്കുകളില്ല. എങ്കിലും നമ്മുടെ മധ്യവർഗം ഒരു മുദ്രാവാക്യം പോലെ ഏറ്റുപാടുന്നത് എല്ലാ പാർട്ടിയും കണക്കാണ് എന്ന നിരുത്തരവാദപരമായ സാമാന്യവൽക്കരണമാണ്. ഇവിടെ പ്രശ്നം എല്ലാ പാർട്ടിയും കണക്കായി എന്നതല്ല മറിച്ച് എല്ലാ പാർട്ടിയും കണക്കായാലും എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ ഇടമുണ്ട് എന്നതാണ്.

എല്ലാ പാർട്ടിയും കണക്കാണെങ്കിൽ പിന്നെ എന്താണ് ഒരു പോംവഴി? മധ്യവർഗത്തിന്റെ ഇഷ്ടമാർഗം പട്ടാളഭരണമാണ്. നമ്മുടെ പാർട്ടികളിൽ എന്ന പോലെ പട്ടാളത്തിലും നമ്മളൊക്കെ തന്നെയാണ്. അപ്പോൾ പാർട്ടികൊണ്ട് സാധിക്കാനാവാത്തത് പട്ടാളം എങ്ങനെ സാധിക്കും? പട്ടാളത്തിലെ ജാതീയവും, വംശീയവും, മതപരവുമായ, പലപ്പോഴും സ്ഥാപനവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവ തന്നെയായ ആന്തരിക വിഭജനങ്ങളുടെ കഥകൾ മേജർ രവി മാതൃകയിലുള്ള അതിർത്തിയിലെ ചീറി പാഞ്ഞ് വരുന്ന വെടിയുണ്ടകൾക്ക് നേരെ നെഞ്ചും കാട്ടി നില്ക്കുന്ന ദേശാഭിമാന പരമഹംസരായ പട്ടാളക്കാരുടെ കഥകളെ അതിജീവിച്ച് നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട് എന്നത് നമ്മൊട് പറയാതെ പറയുന്നത് പലവട്ടം ആവർത്തിച്ച് കള്ളത്തെ സത്യമാക്കുക എന്ന തന്ത്രത്തിനും പരിധികൾ ഉണ്ട് എന്നാണ്.

അപാരമായ അറിവും ഉൾകാഴ്ചയും ബുദ്ധിശക്തിയും നീതിബോധവും ഒക്കെ ഉള്ളവരാണെങ്കിലും നമ്മൾ മദ്ധ്യവർഗ്ഗികൾക്ക് നേരനുഭവങ്ങൾ മാത്രമേ നെഞ്ചിൽ കൊള്ളൂ. സ്വയം നീതിനിഷേധം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ധാർമ്മികരോഷം ഉല്പാദിപ്പിക്കപ്പെടു. അല്ലാത്തപ്പോൾ ഒക്കെ നാം ആത്യന്തികമായി വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് അനുകൂലമാണ്; അധികാരത്തിനും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ നമുക്ക് വ്യവസ്ഥയ്ക്കും അധികാരത്തിനും എതിരേ നടക്കുന്ന പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന സ്തംഭനങ്ങളുമായി ഒരിക്കലും ഐക്യദാർഢ്യപ്പെടാനാവില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് നാം സമരങ്ങൾ പരാജയപ്പെടുന്നതിൽ ഗൂഢമായൊരു ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നത്.

അടുത്തകാലത്ത് ജയിച്ച സമരം ഏതായിരുന്നു? സോളാർ സമരവും, ബാർ കോഴ സമരവും പ്രതിപക്ഷം ഉന്നയിച്ച ആരോപണങ്ങളിലൂടെ ഉരുത്തിരിഞ്ഞ സമരങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ പോലും അവയെ പലവിധ സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് തോൽപ്പിച്ചെന്ന് ആക്രോശിച്ച് നാം സായൂജ്യമടഞ്ഞു . സമരങ്ങളല്ല, സമരരീതികളാണ് പ്രശ്നം എന്ന് പറഞ്ഞ നമ്മൾ നൂറ്റിയറുപത്തിരണ്ട് ദിവസം പിന്നിട്ടശേഷം ഒത്തുതീർന്ന, ആരുടെയും സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യം ഹനിക്കാതെ ആദിവാസികൾ ഓരത്ത് നിന്ന് ചെയ്ത നില്പുസമരത്തിൽ ലഭിച്ച പതിവ് വാഗ്ദാനങ്ങൾ എവിടെ വരെ നടപ്പായി എന്ന് അന്വേഷിച്ചുവോ? നേഴ്സുമാരുടെ സമരം അതാത് സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഒത്തുതീർപ്പായതല്ലാതെ അവർ ഉന്നയിച്ച ആവശ്യങ്ങൾ പൊതുവിൽ നടപ്പിലായോ? തുണിക്കട തൊഴിലാളികൾ നടത്തുന്ന ഇരിപ്പ് സമരത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടവും ഇതാ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങൾ മുഴുവൻ തമസ്കരിച്ച ആ സമരത്തിന് ആകെ പിന്തുണയായത് വ്യവസ്ഥാപിത ജാതിമത, ലിംഗ, വർഗ്ഗ, സ്വത്വങ്ങളെ, രാഷ്ട്രീയത്തെ നിരന്തരം ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന നവമാദ്ധ്യമ ലോകത്ത് നിന്നും ഉയർന്നുവന്ന കൂട്ടായ്മകളാണ്. നിഷേധവും, സമരവും രക്തത്തിലുള്ള ആ ആൾക്കൂട്ടം സാമ്പത്തികമായി മദ്ധ്യവർഗ്ഗമായിരിക്കാം; സാംസ്കാരികമായി അല്ല എന്ന് മാത്രമല്ല അതിന്റെ പ്രതിപക്ഷമാണ്.

കയർ തൊഴിലാളി സമരം അടുത്തിടെ മന്ത്രിയെ തടഞ്ഞുവച്ച് മാധ്യമശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചു. അതും പക്ഷേ മദ്ധ്യവർഗ്ഗ യുക്തിയിൽ അക്രമത്തിന്റെ മാർഗ്ഗമാണ്. ചുംബനസമരവും, ആർത്തവ സമരവുമൊന്നും കേവലാർത്ഥത്തിൽ വിജയം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന സമരങ്ങളായല്ല രൂപം കൊണ്ടതും നടപ്പിലായതും. അവയുടേത് പൊതുബോധത്തിൽ ചില ഞെട്ടലുകൾ ഏൽപ്പിക്കുക എന്ന ധർമ്മമായിരുന്നു. ആ നിലയ്ക്ക് അവ വിജയിച്ച സമരങ്ങളും. എന്നാൽ മദ്ധ്യവർഗ്ഗ പൊതുബോധം ആൾക്കൂട്ടങ്ങൾ വഴി കേവലം സംഖ്യാ ബലം കൊണ്ട് അവയുടെ സാംസ്കാരിക ഉള്ളടക്കത്തെ കൂവി തോല്പീക്കുന്നതും നാം കണ്ടു. എന്തിനെതിരേ ആയിരുന്നു ആ സമരങ്ങൾ അവ നിരന്തരം ആവർത്തിക്കപ്പെടുകയും അതിനെതിരേ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ട യുക്തികളും, സമരരീതികളും ക്ലീഷേ ആവുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് വർത്തമാന യാഥാർത്ഥ്യം! പിന്നെ വിജയിച്ച സമരങ്ങൾ ഏതൊക്കെ ആയിരുന്നു? പൊതുവിൽ സമരങ്ങളൊക്കെയും തോൽപ്പിക്കപ്പെടുകയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ അത്തരം ഒരു പ്രതീതി ജനിപ്പിക്കപ്പെടുകയാണ്. അത് ജനപ്രിയമായി മാറുകയാണ്. നമ്മൾ വിജയിക്കുകയാണെന്ന് നാം കരുതുന്നു. പക്ഷേ ആരാണീ നാം?