മൂന്നു ഭാഗങ്ങളിൽ ആയി സഖാവ് കെ ടി കുഞ്ഞിക്കണ്ണൻ എഴുതുന്ന ലേഖനപരമ്പരയുടെ രണ്ടാം ഭാഗം. ആദ്യ ഭാഗം ഇവിടെ വായിക്കാം

ചരിത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ അടിവേരുകള്‍

കോഴിക്കോട് ജില്ലയിലെ വടകരതാലൂക്കിന്‍റെ മലയോരങ്ങളും ഇടനാടും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നതാണ് നാദാപുരം പ്രദേശം. നിരവധി ചരിത്രസംഭവങ്ങളാല്‍ അവിസ്മരണീയവും സമരോത്സുകവുമായ ഈ പ്രദേശം പഴയ കടത്തനാടിന്‍റെ ഭാഗമാണ്.

കേരളത്തിലെ ഇടതുപക്ഷപ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ സ്വാധീനപ്രദേശങ്ങളിലൊന്നായ നാദാപുരത്തെ, ഇടതുപക്ഷ തൊഴിലാളിവര്‍ഗപ്രസ്ഥാനത്തിനെതിരായ ഒരായുധമാക്കി മാറ്റാന്‍ കഴിഞ്ഞ കുറെ ദശകങ്ങളായി വലതുപക്ഷശക്തികള്‍ ആസൂത്രിതമായി ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇപ്പോള്‍ ഡി.വൈ.എഫ്.ഐ പ്രവര്‍ത്തകനായ തൂണേരിയിലെ ഷിബിന്‍ എന്ന 19-കാരന്‍റെ ദാരുണമായ വധത്തെത്തുടര്‍ന്ന് തൂണേരി-വെള്ളൂര്‍ പ്രദേശങ്ങളിലുണ്ടായ അക്രമസംഭവങ്ങളെ ഉയര്‍ത്തിക്കാട്ടി സി.പി.ഐ(എം)ന്‍റെ മതനിരപേക്ഷതയില്‍ സംശയം പടര്‍ത്താനുള്ള ആസൂത്രിതമായ നീക്കങ്ങളാണ് നവമാധ്യമങ്ങളിലൂടെയും മറ്റും വലതുപക്ഷ ശക്തികള്‍ ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നത്.

“To hear my fellow legislators on the other side tell it, nothing is more important in this country than the rights of estate and plantation owners. Apparently, if estates and plantations are safe, then the state is safe. The extreme excitement which some of my fellow legislators have displayed for the owners of estates and the idea of an estate or plantation, though not infectious, is certainly thought provoking.

അഭിഭാഷകരും മാധ്യമപ്രവർത്തകരും തമ്മിൽ കഴിഞ്ഞദിവസങ്ങളിലുണ്ടായ അസ്വാരസ്യങ്ങൾ തെരുവിലും ചർച്ചകളിലും ഇരുപക്ഷത്തുനിന്നുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലുകളായ് കാണപ്പെട്ടു എന്നതിനേക്കാളുപരി തൊഴിലിടങ്ങളിലെ സംഘബോധത്തിന്റെ തിരിതെളിച്ചാണ് നിലയുറപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഈ സംഘബോധത്തിന്റെ ദിശാസൂചകങ്ങൾ ആഴത്തിലുള്ള സ്വയംബോധ്യത്തിന്റെയും പരിവർത്തനക്ഷമതയുടെയും നേർക്കാണോ അതോ കേവലം സ്പർദ്ധയുടെയും അധരവ്യായാമങ്ങളുടെയും പക്ഷത്താണോ എന്ന് പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ഒരു വര്‍ഷം എണ്ണായിരത്തിലധികം ആളുകള്‍ ആണ് കേരളത്തില്‍ അപകടങ്ങളില്‍ മരിക്കുന്നത്. ഇതില്‍ പകുതിയും റോഡപകടങ്ങളില്‍ ആണ്. ആയിരത്തി അഞ്ഞൂറോളം പേര്‍ മുങ്ങി മരിക്കുന്നു, അഞ്ഞൂറിലേറെ പേര്‍ കെട്ടിടം പണിക്കിടയില്‍ മരിക്കുന്നു, മുന്നൂറോളം പേര്‍ വൈദ്യുതാഘാതമേറ്റ് മരിക്കുന്നു. ഇത്രയൊക്കെ ആയിട്ടും അപകടങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കുമാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നാണെന്നു കരുതി, അപകടകാരണം ദൗര്‍ഭാഗ്യം എന്ന് ആശ്വസിച്ച് കഴിയാനാണ് നമ്മുടെ സമൂഹം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്.

ഏറ്റവും ലളിതമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ ഒരു ചാക്കിൽ കെട്ടി വയ്ക്കുവാൻ പറ്റുന്ന ഒരു കൂട്ടം ജൈവ രാസവസ്തുക്കളാണ് മനുഷ്യൻ. മനുഷ്യനെന്നല്ല ഭൂമിയിലെ മറ്റേത് ജീവജാലവും വിവിധ ജൈവ രാസസംയുക്തങ്ങളുടെ മിശ്രിതമാണ്. ഈ രാസവസ്തുക്കൾ നിർമ്മിക്കുന്നത് മനുഷ്യൻ ജീവിക്കുന്ന ചുറ്റുപാടുകളിൽ നിന്നും ലഭ്യമായ സസ്യജന്യവും മൃഗജന്യവുമായ ജൈവവും അജൈവവുമായ രാസവസ്തുക്കളിൽ നിന്നുമാണ്. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ജൈവവ്യവസ്ഥയിലെ വിവിധ കൊടുക്കൽ വാങ്ങൽ പ്രക്രിയകളെ ഒരു ചാക്കുകെട്ടിൽ നിന്ന് മറ്റ് ചാക്കുകെട്ടികളിലേക്കുള്ള രാസവസ്തുക്കളുടെ ധാരകളായി കാണുവാൻ സാധിക്കും.

കേരളത്തില്‍ മുഴുവന്‍ പബ്ലിക്ക് ടോയിലറ്റുകള്‍ നിർമിക്കുക; അതിനോടു ചേർന്ന് കുടിവെള്ളത്തിനുള്ള സൗകര്യം ഏർപ്പാടാക്കുക; ടോയിലറ്റുകള്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്കും കുട്ടികള്‍ക്കും അംഗവൈകല്യം ഉള്ളവർക്കുമൊക്കെ ഉപയോഗിക്കാന്‍ തക്ക വിധത്തില്‍ രൂപപ്പെടുത്തുക; 2013-ല്‍ കേരള സർക്കാർ ​എടുത്ത തീരുമാനം ഇങ്ങിനെ ആയിരുന്നു. 24x7 എന്ന രീതിയില്‍ അത്യാവശ്യ സൗകര്യത്തിനു ഹെല്‍പ് ഡസ്ക് കൂടി ഏർപ്പെടുത്തികൊണ്ട് തികച്ചും ജനോപകാരപ്രദമായ രീതിയില്‍ ഇവ ഒരുക്കുവാനായിരുന്നു തീരുമാനം. പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദമായി തദ്ദേശജന്യമായ രീതിയില്‍ സൗകര്യങ്ങള്‍ ഒരുക്കുക എന്നതായിരുന്നു പദ്ധതി.

മങ്കടയിൽ രണ്ടു ദിവസം മുൻപുണ്ടായ കൊലപാതകം നടത്തിയവരെ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ “സദാചാര പോലീസുകാർ” എന്ന വാക്കാണ് പൊതുവെ മാധ്യമങ്ങളിലും സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങളിലും കണ്ടു വരുന്നത്. “പോലീസ്” എന്നത് പോസിറ്റീവായി ഉപയോഗിക്കണ്ട ഒരു പദമാണെന്നാണ് എന്റെ പക്ഷം. ജനങ്ങളുടെ ജീവനും സ്വത്തിനും സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പുവരുത്തുക എന്നതാണ് പോലീസിന്റെ കടമയും കർത്തവ്യവും. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, സദാചാരസംരക്ഷണത്തിന്റെ പേരിൽ ആളുകളെ ഉപദ്രവിക്കുകയും കൊല്ലുകയും ചെയ്യുന്ന വിഭാഗത്തെ “സദാചാരഗുണ്ടകൾ” എന്നു തന്നെ അഭിസംബോധന ചെയ്യണമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.

പാട്രിയാര്‍ക്കിയുടെ മറ്റൊരിര കൂടി. മങ്കടയില്‍ നടന്ന സദാചാര കൊലപാതകത്തെ അങ്ങനെവേണം വിശേഷിപ്പിക്കാന്‍. കേരളത്തില്‍ പൊതുവിലുള്ള പുരുഷമേധാവിത്തപൊതുബോധത്തിന്‍റെ ഉല്പന്നമാണ് ഓരോ സദാചാരപ്പോലീസിംഗും. അതിനു വെള്ളവും വളവും നല്‍കി വളര്‍ത്തുന്നത് മതങ്ങളും.

‘That which liberates’ is knowledge according to Indian Philosophy. What if the educational system entitled to uphold the same philosophy abandons the seekers of knowledge halfway through their primary education? An interesting remark is that, though Indian philosophy does not endorse monetary benefit as a parameter of basic education, factual accounts show that education has always been the privilege of affluent people. Even after implementing the Right to Education Act, the country still struggles to meet the demands of primary education.