അവന്‍ സ്നേഹിച്ചത് മനുഷ്യനെ ആയിരുന്നു. ആ തൂലിക അഴിച്ചു വിട്ടത് മാനവിക സര്‍ഗ്ഗശക്തിയുടെ കുതിരയെയായിയുന്നു‌.ആ കുതിരയുടെ കുളമ്പടി താളം തെറ്റിച്ചത്, മര്‍ദ്ദകരുടെയും ചൂഷകരുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പുകളെയായിരുന്നു. ആ വരികളുടെ പ്രകമ്പനം തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞത്, സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കറുത്ത കോട്ടകളെ ആയിരുന്നു.ആ ഗാനങ്ങളുടെ അകമ്പടിയാല്‍ ഉയര്‍ന്ന പതാകള്‍ക്ക് നിറം, പ്രതിരോധത്തിന്റെ ചുവപ്പ് ആയിരുന്നു. ആ അശ്വമേധത്തില്‍ തകര്‍ക്കപ്പെട്ടത്, മനുഷ്യനെ ബന്ധിക്കാന്‍ ദൈവം യുഗങ്ങളാല്‍ വാര്‍ത്തെടുത്ത ചങ്ങലകളായിരുന്നു.

പുഴവക്കത്തെ സായാഹ്നക്കൂട്ടങ്ങളുടെയും തെരുവോരത്തെ ചുറ്റുവട്ടങ്ങളുടെയും കവി മുല്ലനേഴി (63) യാത്രയായി. നാടന്‍ ശീലൊത്ത ലളിതമായ കവിതകളിലൂടെ മലയാളകാവ്യശാഖയില്‍ ഒരുമയുടെയും സംഘബോധത്തിന്റെയും പുതിയ അക്ഷരദളങ്ങള്‍ വിടര്‍ത്തിയ കവിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

നാരായണ്‍ സുര്‍വേയുടെ കവിതകളുടെ നിറം കറുപ്പും വെളുപ്പുമായിരുന്നു. എന്റെ സര്‍വകലാശാല എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ മുഖചിത്രം പോലെതന്നെ. പഴയ ബോംബെയിലെ ഒരു തെരുവിന്റെ ചിത്രമായിരുന്നു അത്. ഇന്നത്തേതുപോലെ തിരക്കുപിടിച്ച മഹാനഗരമല്ല. നായ്ക്കളും മനുഷ്യരും ഒരുപോലെ പങ്കിട്ട നഗരത്തിന്റെ ഒരു കോണില്‍ ഫുട്പാത്തില്‍ തളര്‍ന്നുറങ്ങുന്ന ഒരു മധ്യവയസ്കന്‍. തലെ രാത്രിയിലെ ജോലിയുടെ ക്ഷീണം കൊണ്ടാവാം, ഇന്നു ജോലിക്കു പോയില്ലെങ്കില്‍ ഇന്നത്തെ ദിവസം പട്ടിണിയാവും എന്നറിഞ്ഞിട്ടും അയാള്‍ക്ക് ഉറക്കം വിട്ടെഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ പറ്റുനില്ല. റോഡിന്റെ മറുവശമാകട്ടെ, ഉണര്‍ന്നിരിക്കുകയാണ്.